“ხე, ცულისა მონაჭერი, ცულსა ტარად დაეგება,
              შვილსა დედის შენალოცი, ძუძუსავით შეერგება.”



ხელს გიშერი შემაბი, ძველებურად მილოცე,
შენი შვილი ავადობს, ჰგავს დავრდომილ სნეულსა,
მიმიკარი მკერდთან და ოღონდ ნუ გაიოცებ,
უწინ ასე მშველოდი გულგადაბრუნებულსა...

მითხარ: ,,ვინ შეგაშინა, ანდა რამ შეგაშინა,
უმამობამ შეგაკრთო იქნებ, მე აგარიდო
ყველა ავი, იყუჩე... მაგ საწოლთან არშიად,
ზღუდედ მოგექარგები, ბინასაც მანდ დავიდებ...

გულო! მოდი გულთანა,
ჩადექ შენსა ალაგსა,
სისხლო! მოდი სისხლთანა,
დაუბრუნდი კალაპოტს,
თვალი არ მოუხუჭო,
გინდ იგრძნობდე დაღლასა,
რული არ მოიკიდო,
ქალას არ უღალატო.

სინანულად ვიქცევი, თუკი სახლის ანგელოსს
უნებურად განუდექ, თუ ეული დაგტოვა,
ჩემი ლოცვა გაგიყვანს სიბნელიდან სამზეოს,
ვიდრე ერთნი ვიქნებით, არასდროს იმარტოვებ...

ეგებ, თვალიც აიღე, ბოროტი ვერ ირიდე,
გაიზარდო ის დროა, მოფრთხილება ისწავლო,
ახლა, როცა შენთან ვარ, მკლავებში გაირინდე,
დედის სითბო მოგარჩენს, დედამ უნდა გიწამლოს...

გულო! რამ შეგაშინა?
მიმიხედე ერთასა,
ფერო! მოდი ფერთანა,
ვიდრე შავად გათენდა,
წყალი წავა-წამოვა,
სხვაგან მივა ვერსადა,
ისევე ნამდინარევს
საბატონოდ დადგება.”

ღრუბლის საბუდარაში დაისვენებს სანამ მზე,
შემიკერე საგულე, ნათქვამს ნუ გაიოცებ,
უწინ როგორც იცოდი, სუნთქვით ისე ამავსე,
ხელს გიშერი შემაბი სნეულსა და მილოცე...

,,. . .გულო, დადექ ალაგასა,
გულო, რამ შეგაშინა?!...”