ფიქრით ცაზე შემოვხაზე ჩემი მზე,
მზეზე, ზვიად ზამბახებში ვდუნდები,
კალმით ხელში ვდგავარ ფეხის ცერებზე,
მთელი დღეა ვერ გავყარე ღრუბლები.
მზის სხივები ნაწნავებად გაშლილი,
შემოევლო ცაზე უფრო ცისფერ ცას,
მოქუფრული, მთებზე ქარგადავლილი,
ეფინება ნამძინარევ ნისლებსაც.
ფანქრის წვერზე წამოვაცვი ოცნება,
ჩუმად, მწვანედ ვაფერადებ გვირილებს,
შენთან ყოფნა გულმა გაიოცნება,
მაგრამ მის ხმას უკვე აღარ მოვისმენ.
იმ დროს თოვდა, მოყინული ენძელა
ჩემს მკლავებში თავჩარგული ქვითინებს,
სიყვარული ასე რატომ მეძნელა,
როცა ბროლი თვალზე გადაიფინე.
მერე რა, რომ ჩემს მზეს ვეღარ მივწვდები,
მისი სხივი მაინც მოვა ჩემამდე,
გახსოვს, ფერად ფოთლებზე რომ იწექი?
შემოდგომა უფრო გააფერადე.
დღეს კი როცა გავიხედე ფანჯრიდან,
შიშველ მინას მიეყინა ცრემლები,
ქარი ხეებს უმოწყალოდ აცლიდა,
მზეებს. ისევ იმედებით ვთენდები...
გარიჟრაჟზე უქარობით მოთენთილს,
მეჩვენება დილა უფრო უფერო,
ვიდრე მაშინ ფანჯარასთან რომ შევხვდი
ჩემს მზეს...
უშენოდ...