მახსოვს, აგვისტო იდგა და
ატმები დახლეჩილები
რომ ივსებოდნენ,  მკერდიდან
მიჯრით სწყდებოდათ ღილები.
თვალის შევლებით წაჰგვარე
კდემის ყვავილებს კვართი და
მცვივოდნენ, უდღეურები
როგორც პეპლები კალთიდან.
თვრებოდი, ატმის ნექტარით
გეწუწებოდა ხელები,
და კრეფდი, კრეფდი და კრეფდი
ჩემს ატმებს შენ გახელებით.
დააგელვებდი ბედაურს,
უხედნავსა და უბელოს,
მე მისი ნესტოებიდან
გამონაბოლქვი ღრუბელი
მქონდა აფრებად, არ მსურდა
მეპოვნა ნავსაყუდელი...
შენ ჩემი ზეცა იყავი,
მე-შენი ოთხი კედელი.
შენი თვალების მზისგულზე
ვირუჯებოდი თავნება,
ბოლოს ჩემს ჯვრადაც გიგულე,
ჯვარსმიმსჭვალული ვევნე და
მტოვებდა სული, მტოვებდა
მე  ევფონიურ ხმოვნებად,
ვკვდებოდი, უზიარებლად-
არ დავეძებდი ცხონებას...
დღეს, დაცხრნენ აგვისტოები-
ატმის ხეს დამზრალ რტოებზე
ჭირხლი ცრემლივით მოება-
სეზონი დგას მყუდროების
და ჰოი, ამაოებავ!-
ხანაა  განმარტოების...
მახსოვს, ჩემს ბაღში ატამი
მწიფდა, ედემის ხილივით.
მე ევა, შენ კი-ადამი
და "რაღაც" პირველქმნილივით...
და თუ ეს "რაღაც" ცოდვაა
და თუ არც მეპატიება,
ვცოდე, შევცოდავ, ჰოდა არ,
არ ვფიქრობ მონანიებას.