კვლავ უსულდგმულოდ მივუყვები
ნაპირს თოვლიანს.
ოკეანეში იძირება
სხივი მნათობის.
დაბეჩავებულს, ეს სამყარო
ფარსი მგონია.
გამოაცოცხლებს შემოქმედი
სხეულს გათოშილს.

მიტოვებული ყველასაგან
არაფერს ველი,
არ მსურს სიკვდილი,
არც სიცოცხლე,
არც უკვდავება.
როს ზიზღისაგან დავიყმუვლებ
ტრამალის მგელი,
ღმერთებს მუჭიდან
ერთი ბარტყიც გაუვარდებათ.