"რატომ ყეფენ ძაღლები
                ქარავანის გამოჩენისას?"
                    (ხალხური)

ვცხოვრობდი ასე - უბრალოდ და მერქვა არავინ,
დალამბულ სხეულს ფიქრი ტკივა უფრო მარცხნიდან,
რატომ დაჰყეფდა ცოფიანი შიშველ ქარავანს,
როცა უდაბნოს ანგელოზი თმას ივარცხნიდა?

ან რიყის ქვაზე მიბჯენილი სუნთქვის რაობა,
გამაგებინეთ! რატომ ვტირი, ვის ვეხიზნები?
რიყისგულებზე დაბელტილი ფლოქვის დაობას
რად გაჰყოლია აფსურდული არქაიზმები...

ან ტაში - ცამდე აწვდენილი, ალვის არა მწამს!
მე ჩემი ღმერთი მოვკალი და მქვია არავინ,
ბეწვის ხიდზე ქრის სტრიქონები და უფრო შლეგ მრწამს
ვითავისებ და სული ღვენთავს მავანთ-კარავში.

არ ვიცი რატომ, თუმცა ვიცი არ მინდა გავცე!
აყალო მიწას მოფენილა ძვლები წყვდიადის
უფალი ჩემი ჩემში ცოცხლობს და როგორ დავგმე
ნაიარევი, ქარავანსაც გადავავიწყდი.

ჰო, რა ძნელია როცა მაჯას ვერ იმორჩილებ
და აკაციაც კალენდარულ რიტმში იღვრება,
მთვარე ნახევრად ცარიელი და მოსარჩელეს
ქუჩის კუთხეში გამწყდარ სიმზე ესმის ვაება -

ატმოსფეროს და დახლზე ყიდის ვიღაც იაფი
წუხანდელ სიტყვას უკუაგდებს (თუ როგორც ქვია)
და რომ მოვკალი სულში, ხორცში ის ცოფიანი
გამასამართლეთ, დამიშინეთ, ჰო - თუნდაც ტყვია!