ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

-გიყვარს?
-კი
-დიდი ხანია ხვდები?
-კი
-უყვარხარ?
-ძალიან
-მის ცოლად მოყვანას აპირებ?
-არა...
-აბა მასთან დაწოლა გინდა?
-არ ვიცი. არ მიფიქრია...
-როგორ? არ გინდება ხოლმე?!
-მაგისთვის ბოზი არსებობს!
-მაშ რატომღა ხვდები?
-მიყვარს!
-ეგ სიყვარული არ არის...
-შენ რა იცი?! რა გაგეგება?! შეუვარებულიც კი არ გყოლია...
-მყოლია
-მერე?
-რა მერე?! ვიხმარე და გავუშვი
-გაუშვი?! თუ მისით წავიდა?
-არცერთი... მივატოვე
-გინდა მეც ეგრე მოვიქცე?!
-მაშ ცოლად მოიყვანე!
-არ ვარ მაგისთვის მზად, მაგრამ მიყვარს. მიყვარს მთელი არსებით. ცხოვრებაზე მეტად!
-ფუჭი სიტყვებია...
-წადი შენი... გავბრაზდი. ერთჯერადი ჭიქა, რომლის ფსკერზე ჯერ კიდევ დარჩენილიყო რამდენიმე წვეთი ლუდი, უხეშად დავკუჭე ხელში და მეგობარს ვესროლე. შემდეგ კი საპასუხო რეაქცია რომ არ გამომეწვია, უცებ ავდექი და ჩქარი ნაბიჯით წავედი შინისაკენ.




* * *
გარბოდა. უკან არ იხედებოდა. ვერ მიმვხდარიყავი რატომ ან რისთვის სჩადიოდა ამას. ვიდექი და ვუყურებდი. არ ვიცოდი რა მომემოქმედა.
-გაეკიდე! მითხრა უცებ გულმა. მეც დავედევნე. დავეწიე. ხელში ვწვდი და შევაჩერე.
-გამიშვი... წაიჩურჩულა და თავი დახარა.
-შემომხედე
-თავი გაიქნია უარის ნიშნად.
-შემომხედე მეთქი! სიმკაცრე ვიგრძენი საკუთარ ხმაში
-არა!
-რატომ?
-არა და მორჩა!
ზოგჯერ უბრალოდ არ მესმის მისი... გაჯიუტდა. ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა. როგორ არ ვცადე, მაგრამ მაინც არ შემომხედა. თვალებს ხუჭავდა, თავს უშნოდ აქანებდა, ფეხებს აბაკუნებდა... არასდროს მოქცეულა ასე უცნდაურად ჩემთან
-რა გჭირს?
-არაფერი
-რა გჭირს გამაგებინე!!!
-გამიშვი!
-რა მოგივიდა?
-ცუდად ვარ...
-გტკივა რამე?
-ხო... მტკივა
-რა? რატომღაც მოველოდი, რომ იტყოდა გული მტკივაო, რადგან მეგონა ვიღაცამ აწყენინა. მაგრამ საკუთარ თავს უფრო ვთვლიდი დამნაშავედ. თუმცა არაფერი მიქნია საამისოდ...
-რა გტკივა? გავუმეორე შეკითხვა
-ხელი...
-ხელი???
-ხო! მაგრად მიჭერ და მტკივა.
-ახლაღა შევამჩნიე, რომ ამ ხნის მანძილძე მაგრად მქონდა მის მკლავში ჩაბღაუჭებული ჩემი უხეში ტორები და გავუშვი. შევამჩნიე ხუთი ტიტი ეტყობოდა...
-მაპატიე... მკლავი დაიზილა.
-ბოდიში...ვიცოდი ბოდიშის თქმა საქმეს არ შველოდა, მაგრამ ხომ უნდა მეთქვა რამე?!
-არც ახლა შემომხედავ?!
-არა... მიპასუხა აკანკალებული ხმით. მაგრამ რამდენიმე წამში მაინც გამომხედა. შემომანათა წყლიანი, ცრემლებით სავსე მწვანე თვალები. მიცქერდა, მიცქერდა ისე,როგორც ყოველთვის სიყვარულით და სითბოთი აღსავსე მზერით. თუმცა თვალებში იმედგაცრუებას და ტკივილს ვკითხულობდი, აღარ ციმციმებდნენ სიხარულსიგან, არც ბედნიერების ნაპერწკალი ჩანდა.
-რატომ?! სად? ჩემი ბრალია?
მხოლოდ სამი შეკითხვა დავუსვი. მაგრამ გონებაში უფრო ბევრი მიტრიალებდა... 
...."რატომ ვეღარ  ვხედავ შენს თვალებში სიხარულს და ბედნიერებას? რატომ აღაღ ბრწყინავენ ნაზად? რატომ შეიპარა სულში ნაღველი, გულში სევდა, თვალებში ცრემლი?!".... "სად გაქრა შენი ლამაზი ღიმილი?!"...."მეე?! დამნაშავე მე ვარ უთუოდ!....    საოცარი იყო ყოველივე, თითქოს თვალებმა გამანდეს მისი სათქმელი,მითხრეს მის მწუხარებაზე, გულისტკივილზე, დარდზე, ნაღველზე...გავიგე მისი სათქმელი,წყენა...დუმილი მრავლის მთქმელი ყოფილა....უსიტყვოდ გავუგე, უსიტყვოდ გადამიშალა გული...ტკიოდა, მართლა ტკიოდა, და ეს არ იყო ხელი, ეს იყო-გული...გული ტკიოდა,ისე როგორც დედას ტკივა მაშინ როცა შვილს ართმევენ, ან ისე, როგორც ქალს ტკივა სატრფოსთან სამუდამო განშორება. ტკიოდა მაგრამ ეს ტკივილი იყო უსაზღვრო, თითქოს ყოველგვარ საზღვარს გაცდა და გაიჭრა უსასრულობაში, ის კი დაედევნა და ვერ დაიჭრა, რომ მოებრუნებინა და ჩაეხშო.... მეტყველების უნარი წამერთვა, მინდოდა მეთქვა რამე, მაგრამ არ ვიცოდი რა..მეთqვა გაგიგეთქო? როგორ მეთქვა რამე?! მართალია გავიგე რომ ტკიოდა. მივხვდი რომ ტკიოდა ჩემთან განშორების გამო. მაგრამ ვერ გამეგო რატომ? რატომ მიდიოდა. უცებ ძველი შეკითხვა დავუსვი
-გტკივა?
-გამიარა ცოტა...
-მართლა?
-ხო!....სახლში ,რომ მივალ ცივს დავიდებ და არ გალურჯდება.
-არ ვიცოდი ფერსაც თუ იცვლიდა, ან ტკენისას ცივს თუ იდებდნენ მასზე.....
-რაზე მეუბნები?!
-იმაზე რაც გტკივა....
-ხელზე არა?!
-არა....
-მაშ?!
-გულზე...
-შენ რა იცი მე რა მტკივა, ან რა არ მტკივა. რა იცი, რომ ჩემს გულს ტკივილი წვავს... რა იცი, რომ მალე დაიფერფლებაა... შენ რა იცი ხელში რომ შემოგაკვდები... შენ ვერ კი გრძნობ იმ სიცარიელეს რომელიც ჩვენს შორისაა... იცი, უნდა გთხოვო რაღაცა... მითხრა უცებ და თვალი ამარიდა.
-მთხოვე რაც გინდა!
-მე არ გთხოვ,რომ ციდან ვარსკვლავი მომიწყვოტო...არ გთხოვ,რომ ყველა ნატვრა ამისრულო, არ გთხოვ რომ სამუდამოდ ჩემს გვერდit იყო, არც იმას გთხოვ რომ სიცოცხლეს მანაცვალო...არც შენი სიყვარული მინდა, არც შენი საალერსო სიტყვები, არც კოცნა და მოფერება...უბრალოდ მინდა გთხოვო -გამიშვი.... ვუსმენდი...ვუსმენდი, მაგრამ აზრი ვერ გამომქონდა სიტყვებიდაn...
-თუ გინდა ვარსკვლავებს მართლა მოვწვიტავ ციდან....გინდა?
-არ მინდა....
-თუ გინდა ყველა ნატვრას აგიხდენ...გინდა?!
-არა. არ მინდა მეთქი ხომ გითხარი?!
-თუ გინდა მეყვარები ყველაზე და ყველაფერზე მეტად...გინდა?!
-არა.....არ მინდა....იცი?! ამაზე ადრე უნდა გეფიქრა....
-ბევრს..ბევრს გაკოცებ და მოგეფერები....
-არც კი ცადო....იცოდე თავიდან მოგიშრებ და გვერძე გაგწევ ცივად.
-თუ არ გინდა ჩემი სიყვარული, ჩემი სიცოცხლე, კოცნა, მოფერება, საალერსო სიტყვები....რა გინდა აბა?!
-არ მისმენდი?! ხომ გითხარი?!...გამიშვი! უბრალოდ გამიშვი...
-გაგიშვა?! ეტყობა მართლა არ ვუსმენდი. არა როგორ არ ვუსმენდი, მახსოვს ვუსმენდი. ვუსმენდი მაგრამ არ მესმოდა...
-ხო! გამიშვი!
მთხოვს,რომ უფლება მივცე წასვლისა...რატომ?! განა მე ვბოჭავ?! გავუშვა?! არა! როგორ დავუშვა, ჩემგან რომ წავიდეს ალბად მოვკვდები.
-გამიშვი...გამიშვი გემუდარები...მეყოფა ტანჯვა...
_ტანჯვა?! ნუთუ დაგტანჯე?! როდის? ან როგორ? მე გაგაწვალე?!
-გამიშვი...თუ არ გამიშვებ მე მაინც წავალ... გაიგე?! წავალ და არ დავრჩები!
-გაიქცევი?!
-კი!
-მე გამექცევი?!
-დიახ.
-sად ან ვისთან?!
-არავისთან...უბრალოდ წავალ...
-სად? სად წახვალ?!
-არ ვიცი...
-რატომ?!
-რა რატომ?!
-რატომ გინდა,რომ წახვიდე ჩემგან... და უცებ ყველაზე მოულოდნელი პასუხი გავიგონე
-თავისუფლება მომნატრებია...
-გიყვარვარ? ხმის კანკალით დავუსვი ბოლო შეკითხვა და გულწფელი პასუხის მოლოდინში ცივმა ოფლმა დამასხა.
-არა!!! მკაფიოდ ჩამესმა და თითქოს დაბნელდა. შავი გრუბლები გადაეფარა ცისფერ ოცნებებს. დაკარგა ყველაფერმა აზრი და უცებ, ამ ყველაფრის მიუხედავად ცივი პასუხი გავეცი:
-მაშ წადი... გიშვებ...!



* * *

-რატომ დაშორდი?!
  -იმიტომ,რომ მიყვარდა.....
  -ვერ მივხვდი....
  -ვერც მიხვდები.....
  -არ გინანია დაoშრება?
  -კი ბევრჯერ....
  -ანუ, ფიქრობ რომ არასწორად მოიქეცი?!
  -არა...ვფიქრობ, რომ დაშორება ყველაზე სწორი გზა იყო ნამდვილი სიყვარულის საპოვნელად.
- ...
-ეს ყველაზე სწორად გადადგმული ნაბიჯი იყო ჩემს ცხოვრებაში!
-ახლა იცი სად არის?
-არა
-გაინტერესებს?!
-ძალიან...
-მაინც არ მესმის რატომ დაშორდი თუ ასე ძალიან გიყვარდა...
-იმიტომ რომ, მასაც ისე შევყვარებოდი როგორც მე მიყვარს...
-რომ დაკარგე!
-თუ მართლა ვუყვარვარ არ დამიკარგავს...
-როგორ? ის ხომ  იმდენი ხანია არ გინახია
-მოვა... მოვა როცა მიხვდება
-რას მიხვდება?
-იმას თუ რატომ დავშორდი.
-რომ ვერ მიხვდეს? სხვა რომ იპოვოს? ბოლოსდაბოლოს როგორ მოგაგნებს შენ ხომ იმდენჯერ შეიცვალე საცხოვრებელი...
- ...
-რას ეტყვი რომ ნახავ?
-არ ვიცი...
-მაშ რა იცი?
-ის რომ მიყვარს...!
-ამ ნაბიჯით კი მის სიყვარულში დარწმუნდები არა?! რისკიანი გზა აგირჩებია!
-არასოდეს ვინანებ...!
კარებზე ზარია
-მაპატიე, გავალ გავაღებ.
კარებთან მისულს რატომღაც გული აუჩქარდა. არ უკითხავს ვინ ბრძანდებითო ისე გააღო. თვითონაც ვერ მიხვდა, როგორ წამოვიდნენ ცრემლები,როცა ნაცნობი სახე დაინაზეს თვალებმა..... გულს ბათქა-ბუთქი გაქონდა.....
-მოხვედი?! ჰკითხა ისე თითქოს მის მისვლას მოელოდა.
-კი...
-რატომ დაიგვიანე?
-გრძელი გზა გავიარე... ნამდვილი სიყვარულის საპოვნელად
-რა ქენი მერე იპოვე?
-კი...!
-ვინ არის?
-შენ!  მამაკაცები ყოველთვის "ერთს" ეძებენ,"ერთს" ელოდებიან.... და ვერ ხვდებიან, რომ მიაგნეს....ზოგჯერ შეიძება გულცივადაც ჩაუარონ და არც კი დაფიქრდნენ, რომ "ის" ის "ერთია" ვისაც ელოდნენ... ყოველთის ეჭვების ქვეშ ცხოვრობენ, სწორი არჩევანი გააკეთეს?! ნახეს თუ არა ვისაც ეძებდნენ... ზოგჯერ უკვე ნაპოვნს კარგავენ, უფრო ხშირად კი თვითონვე უშვებენ ხელიდან... მივხვდი რატომაც წახვედი! იმიტომ რომ შემყვარებოდი... იმიტომ რომ დამეფასებინე... იმიტომ რომ გიყვარდი... ამ დროის მანძილზე  მივხვდი რომ მართლა ვერ გაფასებდი მაშინ... მართლა მონატრებამ და შენმა დაკარგვამ შემაყვარა შენი თავი. როცა უშენოდ ჩემს ცხოვრებას აზრი მართლა დაეკარგა, მაშინ მივხვდი რომ მიყვარდი. მივხვდი... ბოლოსდაბოლოს მივხვდი რომ შენს გარდა არავინ მინდა და ეს არ არის უბრალო, ფუჭი სიტყვები... გთხოვ... გახდი ჩემი ცოლი!!!