მე ექიმი ვარ, ფიცი როცა დავდე
მაშინ ვიყავი წოდებით ექთანი
(წოდება, ეს ხომ სამხედრო ტერმინია),
არასდროს ვზარმაცობდი, არც სტუდენტობისას,
როცა მუხლგადატყავებულ გოგონებს
დეზინფექციას ვუკეთებდი სპირტით,
ბევრჯერ საკუთარი ხელსახოციც დამითმია სისხლისთვის.

ახლა მე მკვდარი ვარ უკვე,
ეს ნაწერიც ემსახურება იმ ექიმებს,
რომლებიც მოკვდებიან ოდესღაც
(გააჩნია როგორ, ზოგნი ძილში...),
ყოველთვის ჩემი ნაწილი, პაციენტთან ერთად კვდებოდა,
მახსოვს 80 წლის ბაბუა - ინფარქტი,
73 წლის ბებია - განგრენა,
60 წლის ბაბუა - ავარიით,
39 წლის ახალგაზრდა - სისხლისგან დამეცალა...

ეს უკვე ოთხჯერ მოვკვდი, მაგრამ აღვიდგინე სიცოცხლე,
ადამიანს რეგენერაციის უნარი ჰქონია,
ექიმს კი თანდათან ეკარგება.

***

გამწარებული დედა რეკავს სასწრაფოში,
ადგილზე მისულს მომაკვდავი ჩვილი დამხვდა,
(ალბათ 3 თვის იქნებოდა),
"ჰაერის უკმარისობა" - გავიფიქრე უცებ...
მერე არ მახსოვს რა მოხდა,
ჩავკიდე ბავშვს ხელი და უფალთან მივიყვანე.
...
მეც მასთან დავრჩი.