დამეთანხმებით და ცხოვრება ათასი მოულოდნელობითაა სავსე.
  ხშირად იქმნება ისეთი გარემო,რომელიც თითქოს არაფრითაა მნიშვნელოვანი და გამორჩეული,მაგრამ წვრილმანს წვრილმანი ემატება და შეიძლება გადაიქცეს ერთ დიდ პრობლემად,რომელიც შემდეგ ნერვებს დაგაწიწკნის.
  დარწმუნებული ვარ ,დღევანდელი (და არამარტო) დღის  მთავარი გმირი ,აზრზე არაა,ვინ რას ფიქრობს ან წერს მასზე.
  იგი იმ მაღაზიაში უბრალო გამყიდველია,რომელიც ქუჩის მეორე მხარესაა, იქ ქარხნის პურს ვყიდულობ ხოლმე,საბედნიეროდ ყოველდღე არ მიწევს გადასვლა.
ერთი ან თუ გინდათ ორი შეხედვით,გამყიდველზე იტყვით,რომ ნორმალური გოგოა,დიახ ,ასეცაა.
  დღემდე ერთი თავისებურება ქონდა (ალბათ ყველასთან მასეა),როცა მთელი გულმოდგინებით და წელში გამართული ვეუბნებოდი,ქარხნის პური მინდა-მეთქი,ყოველთვის არასასიამოვნო კითხვით მპასუხობდა:
-ჰა?
  შემდეგ  მიტრიალდებოდა,პარკში ჩადებულ პურს ხურდასთან ერთად მომცემდა .
ეს იყო და ეს.
  თავიდან მეგონა,რომ ალბათ ვერ იგებდა ჩემ ნათქვამს და გამეორებას ვაპირებდი ხოლმე უფრო თავდაჯერებულად.
დღესაც,როცა დედამ პურის საყიდლად გამგზავნა,არ გაჭრა იმის თქმამ,რომ რამდენიმე დღის წინ ჩვენს ქუჩაზე მანქანამ კაცი გაიტანა.
  არც ისე  ჩვეულებრივად გადავედი მაღაზიაში,იგივე გამყიდველი დამხვდა,ისევ ისეთი,რომ შეხედავ და იტყვი,რა გინდა ნორმალური გოგოაო.
    ჩავისუნთქე,ხმა დავიყენე:
-ქარხნის პური, ორი ცალი.
  წამით შემომხედა და რომ დაინახა ჩემი (როგორ გითხრათ,არ ვიცი როგორი) ჰაბიტუსი , „ჰა?“- ს თქმის სურვილი აღარ გასჩენია,პური ხურდასთან ერთად მომაწოდა.
კარებთან არმისულს ,მასთან მცირე დიალოგში მომიწია  ჩართვა:
-შენ მომეცი ხო ?
წამის მეასედებშია საჭირო კითხვის გააზრება და პასუხის დაბრუნება:
-კი.
(ალბათ ფული იგულისხმა)
თითქოს არაფერი და ყოველთვის, რატომღაც,ასეთ მომენტებზე შეიძლება მთელი დღე ვიფიქრო.
გზაზე გადასასვლელად შუქნიშანს ველოდები და ყველა წითელზე გავლილი მანქანის შემხედვარე ,მიჩნდება სურვილი მთელ საადამიანეთს მივაძახო:
-გავაჭენე მერანი,დამპლები ხართ ყველანი!
    თუ არ გამიმართლა,სახლის კარებამდე ნაცნობი მხვდება ხოლმე და მარწმუნებს,რომ აუცილებლად უნდა დავუჯერო და გავიპარსო წვერი ,რადგან გაპარსული მიხდება და არა მოშვებული.
  სახლში მისულს კი დედაჩემს მშვიდი სახით  ვეუბნები,ლაშა მანქანამ გაიტანა და ყველა ძალიან უყვარდით-მეთქი.

ბედნიერი დასასრული.