1950 წლის ნოემბერი იყო.ხეებს აქა იქ შერჩენოდა თითო ოროლა ფოთოლი.მე მივიხედ-მოვიხედე,იქვე სამარშუტო ტაქსი დავინახე და ხელი დავუქნიე.როდესაც აზრზე მოვედი და მივხვდი,ჩემს სანუკვარ ოცნებას ვისრულებდი,უკვე კარგად მოვშორებოდი მცხეთას.                         
  რამდენიმე საათში თბილისის ცენტრალურ ქუჩას მივუყვებოდი.ეს პირველი დღე იყო ჩემი თბილისში სწავლის დაწყებისა.მდინარე "მტკვრის" სანაპიროს ვუყურებდი,როდესაც შევნიშნე მოხუცი კაცი,ხელში ფურცლებით.მისი მზერა სადღაც უკუნეთში იკარგებოდა,თითქოს მთელი ქვეყნის სატკივარს მასზე გადაევლოს.მე უფრო დამაინტერესდა ეს ბერიკაცი და მასთან მიახლოვება დავაპირე.ბინდბუნდში გვიანღა გავარჩიე, რომ ეს უხეში ნაკვთები სადღაც მენახა. უცებ სიხარულისგან აღმომხდა:"გალაკტიონი"... და წიგნები ხელიდან გამივარდა.მას თითქოს არც გაეგონოს ჩემი ხმა,ისე გაუყვა ნაპირს.მასში დავინახე თავისებური,მარტოხელა და განსხვავებული ადამიანი.გალაკტიონის საქციელი თავიდან გულზე მომხვდა და გული ძალიან მეტკინა,მაგრამ შემდეგ მივხვდი,რომ სწორედ მის ასეთ ხასიათში ვხედავდი ორიგინალურობას,რაღაც იდუმალებას.ამ დღეს ფიქრები არ მომშორებია,დილით აივანზე გავედი და გაოცებისგან ლამის იქვე ჩავიკეცე.ის მოხუცი,რომელიც წინა დღეს ვნახე,ვერხვის ქვეშ იდგა და თითქოს ელოდა ჩემგან რაიმე ქმედებას.მე კი გაუნძრევლად ვიდექი.ვერც კი გავიგე,როგორ მოვხვდი გალაკტიონის გვერდით,მხოლოდ მაშინ მოვეგე გონს,როდესაც მისი სახლის ზღურბლს გადავაბიჯე.მან სკამისკენ მიმითითა,შემდეგ თავისი მოძველებული ჩემოდანი გამოიღო და იქიდან ორი სიფრიფანა ფურცელი გამოაცურა.შემდეგ დაიწყო კითხვა და მეც თითქოს გულზე ხელი მიაბჯინესო,შიგნით სიღრმეში რაღაც ჩამწყდა.
_წევხარ ცივ სამარეში და არც სულს უხარია...
  ჩაამთავრა ეს სიტყვები და მეც ქვითინი ამიტყდა.მას არც უცდია ჩემი შეჩერება,მხოლოდ რამდენიმე წუთში შემომხედა და მითხრა:
_რატომ გინდოდა ჩემთან შეხვედრა!?
  მე ენა დამება,სიტყვებს თავს ვერ ვუყრიდი.ჩემ და უნებურად დავიწყე საუბარი:
_რატომ?რატომ არის თქვენს ლექსებში ამდენი ნაღველი და სევდა?
  მას მწარედ ჩაეცინა,შემდეგ წვერზე ხელი მოისვა და მითხრა:
_მე ხომ სრულას ლაპარაკი არ ვიცი?..ეს ფუსფუსი პატარ-პატარა ხალხის,ჩემთვის სრულიად გაუგებარია.
  მე მივხვდი,მას არ უნდოდა ამ თემაზე ჩემთან საუბარი და ამის დასაფარად ქარაგმებს იყენებდა.იქნებ ეს ყველაფერი არც იყო საჭირო?
... იგი ყოვლის შემძლეა როდესაც კალამს და ფურცელს ოღებს და ყოვლად უსუსური როდესაც მას შორდება...
  ის,რომ მე მესაუბრებოდა თითქოს სხვაგან იყო და ეს სხვაგან იყო,სავანე,რომელიც მე მტკვრის ნაპირას მოხუცის თვალებში ამოვიკითხე.
რამდენიმე წლის შემდეგ,ქალაქში გავარდა ხმა,რომგალაკტიონი დაიღუპა.მან თავი მოიკლა... ადამიანმა ვისაც მე ჩემს საყვარელ მწერლად ვთვლიდი და ის ახლაც ცოცხლობს ჩემს გულში.ადამიანი ვისიც მე უსიტყვოდ მესმოდა და იმ დღის შემდეგ,რაც მას პირველად შევხვდი,აღარ მიცდია რამე მეკითხა ამ დიდებული მწერლისთვის...
  გალაკტიონი იყო ადამიანი და იქნება მარადისობამდე,რომლის შემოქმედებაც ჩემში ყოველგვარ კითხვას ხდის ფარდას.