სანამ თვითმფრინავები ჩვენი ცებიდან სხვა მხარეებში გაფრინდებიან
და სანამ რეაქტიულ ჩიტებს გამოიგონებენ, ჩამკიდე ხელი.
როცა მე და შენ  მანქანებით სავსე ტრასის შუაგულში ვდგავართ და ზუსტად ვიცით, რომ ეს რისკია, სულ სხვა ტრაექტორიით მიფრინავენ ზაფხულიდან შემორჩენილი ბაბუაწვერები.
როცა ვამბობთ, რომ ჩვენი სიყვარული პლატონურია და ყოველგვარი ფიზიკური ურთიერთობის გარეშე შეუძლია გაუძლოს დროს, ეს მართალია.
ხუთი წლის შემდეგ, ჩვენ არასოდეს ვიცით ზუსტად, რა გვინდა ერთმანეთისგან.
ჩვენ შეგვიძლია ვიცხოვროთ კიდევ უფრო აღმოსავლეთით ვიდრე ახლა და დავიწვათ მზის ყოველი ამოსვლისას თუმცა ამას არ ვაკეთებთ.
ჩვენ შეგვიძლია წავიდეთ ჩრდილოეთით და ვიცხოვროთ იურტაში.
ჩვენ შეგვიძლია წავიდეთ დასავლეთში ან თუნდაც სამხრეთში საითაც თვითმფრინავები მიფრინავენ ან თუნდაც სხვა ცაა.
ხუთი წლის წინ, ჩემს სადარბაზოსთან, ცარცით დახაზული კლასობანა ისევ ისეა.
ატომური გამოსხივების რკალში ისევ წერია ბატიფეხურად ’’მზე’’ და მე დღესაც ვცდილობ, რომ არ გადავცდე ხაზს და ფეხი მზესთან ახლოს არ მომიხვდეს.
ღამდება და ჩვენ ისევ ვდგავართ მანქანებით სავსე ტრასის ორ გამყოფ, თეთრ ხაზზე და ზუსტად ვიცით რომ ეს სახიფათოა.
როცა თვითმფრინავები სხვა მხარეებში მიფინავენ და რექტიული ჩიტები ჩნდებიან ცაზე, ზაფხულიდან შემორჩენილი ბაბუაწვერები (ჰაერის გავლით) სახლში ბრუნდებიან.
როგორც წესი, ამ დროს, ჩვენ ვამბობთ, რომ ჩვენი სიყვარული პლატონურია და ყველანაირი ფიზიკური შეხების გარეშე გაუძლებს დროს და ეს არის ყველაზე რეალური ტყუილი რომელიც აუცილებლად დარჩება ლეგენდად.