დგები, იწმინდავ საკუთარი თითებით შარვალს,
ისწორებ ჩაფხუტს და გგონია რომ გარდაიცვალე,
ირგვლივ მხოლოდ გვამებია, რომლებსაც თუ კარგად დააკვირდები,
დაითვლი ტყვიების რაოდენობას, ნახვრეტების მიხედვით.
საკუთარი თავი არარაობად მიგაჩნია,
აღარ გყავს მეგობრები, ან გყავს სადღაც და აღარავის სჭირდები,
(ომიდან მხოლოდ ერთი კაცი არ ბრუნდება ცოცხალი, ალბათობა ნული).
მხოლოდ დედ-მამას ახსოვხარ - ისიც ინსტიქტურად - და დანიშნულ საცოლეს,
რომელსაც უკვე აღარ უყვარხარ, რადგან დრო არ არის მკურნალი.
სისხლით დასვრილ სურათს უყურებ, რომელზეც შვილია გამოსახული,
რომელიც შენია, მაგრამ ბავშვმა არ იცის ჯერ, არც უნდა იცოდეს,
რამეთუ აზრი არ აქვს.
ცოტა ხნის შემდეგ, ხვდები რომ დაჭრილი ხარ, თუმცა სისხლისგან არ იცლები,
გახსენდება ბოლო ბრძანება, უფრო მოწოდება:
-"ან ფარით, ან ფარზე".
შენ კიდე მიცვალებული გეფარა ზემოდან.
იხსნი ჯილდოებს, რომელიც მამაცობისთვის მოგცეს,
ფიქრობ, ალბათ ესეც შეცდომით იყო მონიჭებული.
ახლა მხოლოდ ის დაგრჩენია, რომ ილოცო, ილოცო სიკვდილზე,
თუმცა ლოცვა არ იცი და ალბათ ეს ყველაზე კეთილი შეცდომა იყო,
შენს ცხოვრებაში.
მერე ეძებ წყალს, რომელიც სახის მოსაბანად გჭირდება.
მიწის გემოს გრძნობ ენის რეცეპტორებით,
მიწის, რომელიც დაკარგულია უკევ,
რომელსაც ადრე მშობლიური ერქვა,
რომელიც გახდებოდი სიკვდილის შემდეგ,
თუმცა ცოცხალი ხარ და საკუთარი თავი არარაობად მიგაჩნია.