***
ნუ გეშინია,
გადაჭერი მეორე თოკიც,
მუხლისთავები მოუსინჯე ბებერ ნეკერჩხალს...
არ გამოვა -
შენ ერთი იყო,
დასდევდე ქარს და გამხმარ ფოთლებს, 
და ის - მეორე -
დაშანთული ხელებით ყელთან
გფხოჭნიდეს,
როგორც ფოცხვერი კურდღელს...

ნუ გეშინია,
გადაჭერი მეორე თოკიც,
მაკრატელი ალესილია,
დანაც თუ გინდა...
წადი, დატოვე სინანული,
ეს მოთმინებაც -
გეყოფა თუ აღარ გეყოფა,
ერთ დღეს გექცევა გამოფიტულ ბელტად,
რომელსაც წყაროს გარეშე გადაყლაპავ
და გულძმარვის შეგრძნება მოგკლავს.

ნუ გეშინია,
გადაჭერი მეორე თოკიც,
მხოლოდ სიზმრები გაიხსენე,
თუ შეგრჩა ძალა,
ან კალიები - ბალახების სარწეველაზე,
ან მზე - ნათურა -
აივანზე რომ აინთება
დილით და მერე
გადაუვლის შენს ქოხს, გადახრილს
პირდაფჩენილი უფსკრულისკენ...

ნუ გეშინია,
ნუ გეშინია,
გადაჭერი მეორე თოკიც...
გაიხადე ჭრელი პერანგი,
დაწვი თასმები,
გადაყარე წყალში ღილები...

ნუ გეშინია!..




სცენა

დაიმახსოვრე საგნები –
კოვზი, ნაცარში რომ ჩაგივარდა.
ბურთი.
მძივი.
ღობე.
ნაგაზი.
სიგარეტი.
სცენა...
სცენაზე ღმერთი და სატანაა
(შენ – კულისებში!)
დაიმახსოვრე საგნები –
კაბა.
კარტი.
ბრიზი.
ცეცხლი.
კუბო.

კიბე.
კიბე.
კიბე.
კიბე...

თვალებიდან ამოგდის ტყე –
მუხა.
ვერხვი.
ფიჭვი.
სოჭი.

შეარჩიე ხე.
ხემ.
ხეს.
ხის
კოვზი ჩაგივარდა ნაცარში...

ბისს!..



ვიდრე

დიალაადრიან -
აბრეშუმის პარკს ჰგავს ღრუბელი,
მზე - ჭრელ პეპელას.
ფერი ვიცვალე,
ასე,
ნელ-ნელა,
შენს ქუჩამდე ვიდრე მივფრინდი,
შენი კარი ვიდრე შევაღე,
შენი ნახვა ვიდრე გავბედე...
იქვე -
ლექსების მოზაიკა,
შავი ნაბადი...
კედლებზე - შიში...
გავშრი,
დავები!..
ფრთებით ამწიე,
დამწვი,
დამწვი,
ან სულაც სადმე
მრუმე კუთხეში
მიმაბნიე
ქინძისთავებით...




Meine liebe...

მე ვარ ფოთოლი,
მიმიწყვდია ნოემბრის ქარმა
კიბის კუთხესთან.
იგივე ქარი ცდილობს ზეცა ამშობიაროს,
ელვის ლანცეტით საკეისროს უკეთებს ღრუბლებს.
ცხელი მაქვს შუბლი,
ანაბეჭდად თუ შევრჩი კიბეს,
შენ მაინც ნუღარ მიმატოვებ,
meine liebe...




***
ჩემი მუსიკა –
ასე ჩურჩულებს სექტემბერში ხმელი ბალახი,
ალვა იძრობს ყვითელ ხელთათმანს...
(ჭრიჭინობელებს არ ადარდებთ გრილი ორპირი)
რა მარტოსული ქარი ცხოვრობს საბაგიროში, –
მე მგავს პროფილით...