უპირველეს ყოვლის ან ყოვლად უპირველესი,
როგორც არის უბრალოდ აღარ შემრჩა ფერ-ხორცი,
სტატუსს აღარ ვიფარდებ პოეტის ან მელექსის
რადგან ასე მარტივად პოეზიით შევხორცდი.

იღიმება უხეშად ცისარტყელის შვიდი ფრთა,
წვიმის შემდეგ წვიმამ ხომ კვალი უნდა დატოვოს,
გუშინ ჩემი ლექსები ჩემს მუზასთან მიფრინდა,
დღეს კი სწორედ ამ ლექსმა მევე უნდა დამტოროს.

უცნაური სინაზით ზეცა კალთებს იფარებს
მზე იმალავს პირ-სახეს მუზის ჩადრის ფარებით,
ჩემი ლექსიც დამხმარედ ჩემს ოცნებას იფარდებს
და მე როგორც ეული, ზეცას მივეპარები

და წავართმევ უმთავრსესს მუზას როგორც ანტიკვარს,
მერე თუნდაც იტიროს, განაცისფრდეს, გახუნდეს
ოღონდ ღმერთო ამას გთხოვ ჩემმა მუზამ არ მითხრას,
მე მივდივარ შენ კიდე მეხვეწე რომ დავბრუნდე.

ანუ ისევ იწყება ყოვლად უპირველესი,
სათავე ,რომ უმუზოდ აღარ შემრჩა ფერ-ხორცი,
მაგრამ ამას რა უშავს როგორც გოლით პელესი,
ბრაზილია ისე მე პოეზიით შევხორცდი...