ვატყობ, განწყობას გამომიყუჩებს მოთეთრო აბი...
ამინდი დღესაც ამოიცვამს ნაცრისფერ პანტალონს,
მე, მოგიყვები აწ დავიწყებულ ოცდაორ ამბავს,
ჩემი ფანჯრიდან ოცდამეორედ მოკვდა ზამთარი.

მე, მოვალ შენთან და გესესხები გაყინულ კონებს,
საპანაშვიდოდ დამჭირდება და არა ქალისთვის.
როცა საღამო მალვის მიზეზებს გამოიგონებს,
მე, მოვალ შენთან და დაგიბრუნებ ვალებს თვის ბოლოს.

ასე დავრჩებით ერთი – ერთზე და მხოლოდ ჩვენ ორი,
შენ კვლავ გაიშვერ გადამზრალ ყვავილს, ჭყაპნარევ გზისკენ,
მინდა ნუგეშით ჩაგიკრა, მინდა გაგიმეორო,
რომ ჩვენი ბედი ისევ დარჩენას აპირებს კენტად.

ნუ მოიღუშე, ორმოცის შემდეგ მოგიყვან პირმშოს
კვირტებით ხელში.. და ეს ზამთარიც იქნებ მოტყუვდა...
მისგან სახსოვრად დაგვრჩება რიცხვი, სახელად – მირქმა,
როგორც ანდერძი – უკანასკნელი იკემოტუბე…

ახლა განწყობას უფრო მირთულებს მოთეთრო აბი...
შენს ყვავილებთან გადაფურცლავენ დაკრძალვის ამბავს..