აღარ იცილებ ირონიას, უკვე შეჩვეულს,
მზერით აცილებ უხეირო თამბაქოს რგოლებს.
ჩვეულებრივად, ისევ ირჩევ სიჩუმეს,_ რჩეულს,
ხანია მიხვდი, ვერ მოერგე გაცვეთილ როლებს.

მერე კი, ზიზღით იყურები ფერფლში თაგვისფერ,
წლების ფურცლებიც დაგეფანტნენ ხელიდან თვალწინ,
და სიჭაბუკის სურვილებიც ისე დაგისხლტნენ,
ვით სასურველი ქალის ქებით დაცლილი ყანწი.

ქაღალდით, ბევრჯერ მონაფერებ ბაგეებს იწმენდ,
კალამიც აღარ გენატრება ლექსისთვის უკვე,
თვალშისაცემად მოჭარბებულ ნაოჭებს მოწმედ
მოიყვან... და შენს მარტოობას ნაფაზებს უკმევ.