ქარი კვლავ ცდილობს თმა ამიწეწოს
ბუსუსიანი თბილი ხელებით
და სიზმრად ქცეულ ოცნებებს შორის
კვლავ ცოცხლდებიან ძველი ფერები:

მე ზღვის ნაპირას ქვიშის ტორტს ვაცხობ...
შენ დაფიქრებით უმზერ ჰორიზონტს...
-რა პატარა ხარ,-ამბობ სიცილით...
-მალე საბავშვო ბაღსაც მომიწყობ...

მე კი გიმტკიცებ, რომ ყველას გულში
სულ მუდამ ცხოვრობს პატარა ბავშვი,
რომელიც მხოლოდ მაშინ ცოცხლდება,
როდესაც სული ფრთებს ლაღად გაშლის...

-სხვანაირი ხარ...- ჩურჩულებ შენთვის...
და გულში მიკრავ, როგორც ძვირფას ნივთს...
თავზე დაგვყურებს მხოლოდ ლურჯი ცა...
მე კი თვალს ვუკრავ მზის ოქროსფერ სხივს...

შენ თავს ზემოთ სწევ და ღრუბლებს ამჩნევ...
-იწვიმებს...-არა, მზე პირს დაიბანს...
-არ მსურს დავსველდე,- ამბობ ბუზღუნით...
ჩემს თმას იცილებ გრილი მკლავიდან...

მე კი წვიმაში ცეკვას გთავაზობ...
შენ მარტო მტოვებ...-არ შემიძლია..
მპასუხობ სევდით აღსავსე ნოტით...
და მე ხელს გიქნევ ისევ ქვიშიანს...

დღეს ისე აქ ვარ...ქვიშის ტორტს ვაცხობ...
ნიჟარას ვუსმენ...ვეტრფი თოლიას...
ვერ გავაცოცხლე მე შენში ბავშვი,
რომელსაც ალბათ არც უცხოვრია!..."

24.02.2011