მოდი, ნუ დავამტვრევთ სიტყვებს ტოტებივით,
წასვლა თუ მოგინდეს, უხმოდ გამერიდე,
ნუღარ გავაღრმავებთ ნაიარევს სიტყვით,
გასულ შემოდგომად დარჩეს ყოველივე.

და თუ რჩები ჩემთან, ჩემო, სამუდამოდ,
ერთად შევივერცხლოთ თმები სიბერეში,
სოფელს ჩავსახლდეთ და მზესაც მივეფიცხოთ,
ეზოს გავირინდოთ, ტკბილ მოგონებებში.

მოდი, სანამ თორმეტს, ჩამოჰკრავდეს ზარი,
სანამ ჯადოქრობამ, ზურგი შეგვაქციოს,
ერთად გავიპაროთ, დიდ სვეტიცხოველში,
მდადედ დადგომა კი ანგელოზებს ვთხოვოთ.

მერე, სიბერემდე, დავყოთ ბილიკ-ბილიკ,
ზოგიც ტკივილი და ზოგიც სიხარული,
ბიჭს დავარქვათ საბა, მე ხომ ვიცი გიყვარს,
გოგოს მოუხდება, ლილი, ყვავილივით...

მოდი, კუბიკ-კუბიკ, აგურ-აგურ, ფრთხილად,
ვცადოთ, ავაშენოთ, ჩვენი მყუდრო სახლი
და თუ მაინც ჩემგან, მოგინდება წასვლა,
ნუ დავამტვრევთ სიტყვებს, ხმელი ტოტებივით.