სი–ბემოლი მისი აზრით ხასხასა მწვანე შეფერილობისაა,
რე დიეზს უფრო მეწამული დაჰკრავს...
ყოველი ნოტი და ყოველი ბგერა მისთვის - ფერად გამას ქმნის.
მუსიკა – ფერები, ფერები–მუსიკა...
ის, რაც მის სულში იბადება და ფურცელზე მუსიკალური ნიშნების
სახით გადმოდის – ყველას მოსწონს, უკლებლივ!

მაგრამ ღმერთო ნუ უწყენ და ამპარტავნებაში ნუ ჩამოართმევ,
ყველაზე მეტად მუსიკა ამქვეყნად მას უყვარს, თავისიც და სხვისიც...
აკორდიდან აკორდამდე სანამ გადავა - იმდენი ფერი ერწყმის ერთმანეთს,
იმდენ მშვენიერ ფიგურად ერთდება, ისეთ ზღაპრულ არსებებად იღვენთება
კლავიატურაზე, რომ მთელი ცხოვრება ლამაზად გაატარა!

ახლა ამის ახსნაც რომ დაუწყოს ვინმეს,მაინც ვერ დააჯერებს, ის ვინმე
კიდევ – საყოველთაოდ გავრცელებული აზრის დამადასტურებელ საბუთად
მიიჩნევს მის სიტყვებს და კიდევ ერთხელ დასძენს:„–ხელოვანები მთლად
სრულ ჭკუაზე არ არიანო“ .
 
  და საერთოდ, რამდენი ხანია ამაზე ფიქრი შეწყვიტა,
რამდენი ხანია იცის, რომ სხვას ვერ მოუტანს ტკბობას, ისე, თუ
საკუთარი თავი არ დაატკბო.

  მუდამ იმზირება საკუთარი თვალებიდან, შეიძლება იშვიათად მოირგოს სხვისი სათვალე...
მზერაც უფრო გაუძლიერდა, ან უფრო სწორი იქნებოდა გვეთქვა – ხედვა გაუძლიერდა–თქო.
ქმნის მუსიკას თავისთვის და ატკბობს სხვებსაც.
  არ გეგონოთ ადვილია, მე და თქვენ რომ მოგვეწონება მისი შექმნილი ნაწარმოები,
შეიძლება მისთვის ზედმეტად დაუხვეწავი იყოს, ან პირიქით, ზედმეტად მძაღე.
ხედავს და იცის, ზოგან ზღვის სილურჯე მოუვიდა მეტი,
ზოგან მზის სიყვითლე სჭარბობს. გადამეტებული არაფერი ვარგა...
ჰარმონიას არღვევს – რა ვიცი, თვითონ ასე ფიქრობს და....
                  * * *
უამრავი ხალხი ირევა დარბაზში...
ის შედის ... როიალისკენ მიიწევს...
„რა უგემოვნოა, ეს რა აცვია?!“ – მის სმენას სწვდება სიტყვები.

როგორ უნდა შეიკავოს თავი ღიმილისგან?!

„–სად ნახა ეს ჭრელი პერანგი, ბოლოსდაბოლოს ეს ხომ საზოგადოების
უპატივცემულობაა. ასეთი არად ჩაგდება?!“–არ ცხრებოდა კოპწია, შლიაპიანი
ქალბატონი და გამომწვევად ინიავებდა მარაოს.

მართლაც საოცრად ჭრელი, მრავალფერიანი პერანგი ეცვა.

როიალთან ჯდება.

  უმზერს კლავიატურას.
ჯერ ერთი ბგერა – ხასხასა მწვანე...
მერე მეორე – უფრო მეწამული და.....
საოცარი, საოცარი ფერების გამა... ჰარმონია...
მაყურებელთა დამტკბარი სახეები, უფრო სწორად მსმენელთა დამტკბარი სახეები,
თორემ, მაყურებელი და ამ ფერების შემფასებელი აქ - თვითონ არის, მხოლოდ.
* * *
დარბაზი ინგრევა ტაშის გრიალით...
დგას ინსტრუმენტთან მუსიკის მხატვარი და სრულიად შიშველი თავს უკრავს მსმენელს...
მისი ჭრელი, მრავალფერადი პერანგი როიალზე დევს.

მე ახლა მივხვდი!!! როცა მოვიდა - მას თავისი მუსიკა ემოსა ტანთ...