/ჩვენებს უცხო მიწებზე/

ჯერ საძირკველი გაამაგრა...მერე კედლებიც ამოიყვანა.
სახურავი აქვს ისეთი, რომ წვიმა რაა?! – შტორმისაც არ ეშინია...
მყუდრო სახლი აქვს...
ბაღიც ხომ უნდა გაალამაზოს?! ყვავილები და იადონები, ქანდაკებები, შადრევნები...
*  *  *
ამ ამბის თხრობა ჩვენ_ფესვის მოსვლით უნდა დაგვეწყო.
ჯერ შადრევანს დაუხშო წყალი და იადონების მღერა შეწყვიტა...
მერე კი, ნელ–ნელა მყუდრო სახლის მყუდროების დარღვევაც ისურვა.
რისთვის იშრომა?! – რომ უბრალო ფესვს დაანგრევინოს ნაოცნებარი?!
რისთვის იწვალა?!– რომ ბუნების ამ თავხედმა გამოძახილმა მოუღოს ბოლო მის მყუდროებას?!
არა და არა!!! მას ნაჯახი აქვს!!!
ჰოდა, დგას და სჩეხს,– სჩეხს ფესვის ბოლოს! მაგრამ თვითონაც რატომ სტკივა?!
მაინც ვერარა დააკლო და ვერც რა გააწყო...
–ძირს ვიპოვი და იქვე მოვსპობო – ფიქრობს ჯიუტი.
მიწის თხრას იწყებს – თან მიჰყვება. მიიკლაკნება ფესვი და  მისდევს ესეც.
იმ მიწის გულში რამდენ იდუმალ მდინარეს მიადგა, რამდენი მაგმა გამოიარა!
მიიკლაკნება ფესვი და მიჰყვება ესეც. თითქოს, კიდეც დაუმეგობრდა.
ნაჯახიც მალე დაუჟანგდა – არც დარდობს, ისე..
ფესვი ნელ–ნელა აღმა ადის,მიწაც ბაცდება...
*  *  *
თავი ამოჰყო ორმოდან...
მოხუც ხეს ხედავს – ყოველ ფესვს მისთვის ნაცნობი მზერა აქვს.
ხესთან მიცოცდა...
თურმე რამდენ ხანს ყოფილა გზაში! იქ,საძირკველის და კედლების ამოყვანისას–გზაში ყოფილა,
როცა ყვავილებს ახარებდა – თურმე მაშინაც გზაში ყოფილა...
ახლა შინ არის!!!
ნეტავ, იმხელა ხელები ჰქონდეს,  რომ ასჯერ მაინც შემოაწვდინოს მის მოხუც, დიდ ხეს...
იმ ფესვთან ჯდება, რომელმაც იგი აქ მოიყვანა. ფესვი ირხევა, ფესვი ეკვრის, ფესვი იხუტებს...
სულ მცირე ხანში ფესვს მისი მზერა აქვს. ამ თბილი გარსით გარშემორტყმული
თვალებსაც ხუჭავს და შეიგრძნობს ხეს...
ხემაც იგრძნო ის... ხეს უხარია – ხეს აჟრჟოლებს და თრთის.
ხე გაძლიერდა,გაგანიერდა – ნაყოფი დაატკბო და  დაამწიფა.
*  *  *
იქ,სადღაც, მყუდრო სახლის შადრევანი კვლავ იწყებს ჩუხჩუხს – მას აქ არ ესმის.


მან თავის ხეში დაიდო ბინა.