შენ გგონია, რომ არ ვისუნთქებთ ცხოვრების შემდეგ,
შენ ფიქრობ მასაც, მავიწყდები საღამოს ყოველ
არ ვფიქრობ მეტად მიფიქრია შენზე რაც დღემდე
და უშენობით ჩამოხრჩობილ ყოველ დღეს მოვლევ,

ვით გაზაფხული, არ დადნობილ თოვლის რიტუალს
იანვრის გულს ,რომ მიაფარებს სევდიან ხელებს
მე უშენობამ შენში ისე შემომიტყუა,
რომ მე და შენ ფიქრს ერთდროულად ლექსი გვახველებს.

ახლა გეძახი მე შიგნიდან ვით გულის ფეთქვა
და ვსუნთქავ ადრე, ვიდრე ფილტვი ორივე შენი
სისხლძარღვში ლექსმა სტრიქონებად ამომახეთქა
და შენი ფიქრით ჯებირი მაქვს ამონაშენი.

გწამდეს, ვისუნთქებთ ამ ცხოვრების დღემდე და შემდეგ,
შენ ოთხი ფილტვით, მე კი შენი ჟანგბადის სუნთქვით
აღარ დავეძებ დასასრული ცხოვრების შედეგს,
რადგან ერთმანეთს უსიტყვებოდ სიყვარულს ვუქმნით.