–აქ რატომ დგახართ, ბიჭებო?
–რა ვიცი,ბიძაჩემო, წასასვლელი არსად გვაქვს და.....
–არ გცივათ მერე?....
–კი, ცოტა...

* * *
ასფალტს დუქნის ვიტრინიდან გამოსული სინათლე ეფინება...
მაგიდას უსხედან ის სამნი და თვითონ. ღვინო და ცხელი კერძები მოატანინა.
მისი ვაჟის ხნისანი არიან დაახლოებით.
„რა დღეში არიან!!! ამათ ასაკში სად ვიცოდი მე დარდი და გაჭირვება?!
კიდევ კარგი, რომ ვნახე...“
_მიირთვით ბიჭებო, სანამ ცხელია!
ჭიქებს უვსებს...ერთხანს ჩუმად არიან... მერე ნელ–ნელა ეშლებათ
ლაპარაკის საღერღელი, საუბრობენ ,იცინიან, სვამენ...
სადღეგრძელოს – სადღეგრძელოს აშველებენ,მღერიან...


* * *
მხიარული განწყობით დატოვეს დუქანი...
გზას აუყვნენ...
ბიჭებმა – მართალია ბნელი გზაა, მაგრამ მოკლეზე გადავიდეთ,
ერთმანეთს მივეშველებით და ხიფათი არაფერი შეგვეყრებაო... დაჰყვა
მათ ნებას – ოთხი ლანდი შეერწყა გზის სიშავეს.
* * *
სადარბაზოსთან შეჩერდა ნასვამი, სევდაშეყრილი, უქურთუკოდ, დამტვერილი ...
ერთხანს შედგა თავჩაქინდვრით...
მოაჯირს ჩამოეყრდნო...
„მე შევიყვარე ისინი ... შევიყვარე ... მათ კი...
მათ მე გამძარცვეს... გამძარცვეს....... მე მათ – გამძარცვეს!“
საწოლზე ჩამოჯდა – მწვავე ტკივილის გრძნობს მკერდის არეში.
ჭადრების ლამპიონების შუქს სწრაფი ცვალებადობით ეფინება ხან წითელი,
ხანაც ლურჯი სხივები...
„გაუძელი, სასწრაფო უკვე გზაშია!!!“