„რა საბრალოა დათვი, რომელსაც სძინავს და ზამთარი არ უნახავს!“
                                                                            /ნატალია ხეცურიანი/

  ცა დაეშვა მიწაზე და თავისი ფეხით შემოიარა – წვიმებად.
  სოფლის საკვამურებმა ერთდროულად შეუთვალეს მოკითხვა ჭვარტლის ბარათებით.
  ელვა–ქუხილით უსკდებოდა მუქი  კანი ქარისგან გალახულს და ღრუბლებში ნაწილ–ნაწილ
შეფუთულს მიეზიდებოდნენ ჰაერნაკადები:
_ „დაბრუნდი,ცაო... შინ დაბრუნდი! „_
  ხეებმა ფოთლებით გამოკვებეს მიწა.
  ხავსებმა საცეცები ჩასჭიდეს ერთმანეთს, წრე შეკრეს  და დააგუბეს წყალი.
  სოფელმა მდინარის პირიდან – უკან, მთის კალთისკენ დაიხია. მოსიარულე ფეხები აიკეცა.
  ხელები მჭიდროდ შემოიკრა სხეულზე. 
  მუცელი შეისუნთქა.
  დაპატარავდა.
  თავი ჩარგო მხრებში.
  ორღობეში დაცხოვრდა.
  მხოლოდ თვალებიღა მოუჩანს სარკმელების გამომბჟუტავ სინათლეებად.

  * * *
მთელი მზესავსე ამინდები  ზამთრის შიშში გაატარა.
ვერაფერში ნახა ლხენა.
„მოვაო, უბედური, დამაზრობს,დამსუსხავს.
დროს უნდა ვუსმინო .
ჰაერს  ვუმზირო _ ყოველ დღე ვუსინჯო  გამჭირვალობა.
ჩავინიშნო.
მოვინიშნო.
დღეს როგორ იყო, ხვალ როგორ იქნება! „
მთელი მზესავსე ამინდები _ ზამთრის სიძულვილში გაატარა და...
მზე გამოეპარა.

  * * *
შინდაბრუნებულ ცას ფეხდაფეხ მოჰყვა ზამთარი.
თეთრი მალამო დაედო მიწას.
გაფითრდა სოფელი_სახეშეღებილ გეიშას ემსგავსა.
მთვარისეულ – რამპის შუქზე – ტურები აწყობენ მიუზიკლ–წარმოდგენებს.
იყუჩა სოფელმა.
ისწავლა ფიქრი და ორღობეში დატოვებული, გაიშვიათებული კვალით დაუნაოჭდა შუბლი.

  * * *
უზის სარკმელს.
გაბუნდოვნებული ხილვადობით გასცქერს დაორთქლილი მინიდან – სამყაროს, რომელიც
ზამთარმა დაბეგრა ბგერებით, ადამიანებით.

ფიქრობს, რომ ...
სძინავს.
სუნთქავს შეუმჩნევლად.
ფიქრობს, რომ ვეღარც ფიქრობს, საერთოდ!
ყოფა სძულს ასეთი.
ოთახის უჟანგბადო ჰაერით დაუსივდა ფილტვები და ასე – ვიდრე, მზის სახლობამდე!
მას არ უნახავს ჩრდილოეთის ციალი ბუნიობისას _ Aurora Borealis.
და
მზე გამოეპარა.