იყო ცა, უფრო ლილისფერი. ვიყავით ორნი.
იყო მზეც, ახლოს, ისე ახლოს, თითქმის შევეხეთ
და არ ყოფილა არცერთი გზა ღმერთამდე შორი,
სანამ პირისპირ შევხვდებოდით ზარს და ქვემეხებს.

ვიბადებოდით ერთმანეთში, როგორც იანტრა,
მერე დღეები დაგვიმძიმდა გამხდარ სხეულში,
იდგა ხმაური, ამ კედლებში ბევრჯერ გინატრე,
მაგრამ ლოდინი სულზე დამრჩა შემოხეული.

მთელ დედამიწას ვიშენებდით სახლის უბეში,
გვქონდა ოცნება, სადაც წვეთიც არ იყო შირმა.
ჩვენს გულის ცემას, როგორც ტყვიებს წამებს ვუშენდით,
ერთმანეთისთვის ახლა უკვე სიცოცხლე გვშია,

რადგან ვართ ორნი, გავხდებოდით ომამდე სამი,
ომმა ცა-ვერა, ლილისფერი ბრძოლაში დაკლა,
მაინც ვიზრდებით (ღმერთს არა აქვს აქ დასაბამი),
დღითიდღე უფრო, მე და ჩემი ორსული კაბა.