:) +

ღმერთმა დიდხანს გიცოცხლოს!

”ვალდებული ხარ, იცოცხლო უნდა!”

იმოქმედა. გააგრძელეთ, გულიანად. 5

გაიხარეთ! :)  ეს სტროფი ნაწყვეტია...  "სუსტი", "სხვა ჯანრში მისათითებელი", მაგრამ მე ისე მიყვაააარს...

"ბავშვობა კვდება დედასთან ერთად, ღმერთო, გამხადე მარადიული ბავშვობის ღირსი! მიცოცხლე დედა..."

სერგეი ესენინი
თარგმანი რუსულიდან - სერგო წურწუმია
შენ ცოცხალი ხარ, მოხუცო ჩემო?
მეც ცოცხალი ვარ და გითვლი სალამს!
დე, გააბრწყინოს მაგ ქოხის ზემოთ
საღამოს უცხო ნათელი ცამან.

მწერენ, რომ თითქოს წუხილის მალვით
და მოწყენილი ჩემს გამო ძლიერ,
დადიხარ ხშირად თემშარის გავლით,
შუშუნში, სადას რომ გმატებს იერს.

და რომ საღამოს იისფერ ქუფრში
შენს თვალწინ მძიმე ხილვები დგანან:
თითქოს ვიღაცამ მთვრალების ჩხუბში
გულისქვეშ ჩამცა ფინური დანა.

არაფერია! დაიცხრე შფოთი,
ეგ მხოლოდ მწარე ფიქრები მოგდევს,
რა უსაშველო მე კი ვარ ლოთი,
რომ შენ არ გნახო და ისე მოვკვდე.

სულს ადრინდელი სინაზე არხევს
და ახლა ვნატრობ მე მხოლოდ იმას,
რომ გამოვექცე დამღუპველ ნაღველს
და შევეფარო ჩვენს მყუდრო ბინას.

მე მოვალ, როცა მაისის დამდეგს
გაბარჯღავს რტოებს ძვირფასი ბაღი,
ნუ გამაღვიძებ ძალიან ადრე,
ვით მაშინ, როცა ვიყავი ბალღი.

ნუ გამიღვიძებ ოცნებას გამქრალს,
ნუ შემიშფოთებ არ ახდა რაიც,
რა ნაადრევი ტანჯვა და დაღლა
მე გამოვცადე ამქვეყნად, მაინც.

ნუ ცდილობ ლოცვით დაიხსნა შვილი!
არ დაბრუნდება წარსული უკან.
შენღა ხარ ჩემი ნუგეში ტკბილი,
შემორჩენილი ჩაუმქრალ შუქად.

მაშ, დაივიწყე წუხილის მალვით,
რომ მოიწყინე ჩემს გამო ძლიერ,
ნუ ივლი ხშირად თემშარის გავლით,
შუშუნში, სადას რომ გმატებს იერს.
1924
ესეც ნახეთ
ბარეეეეეეეეეეემ

ვაიმე ეს თარგმანი არ მქონდა ნანახი.
გაიხაროს ბექა ახალიამ.

წერილი დედას

შენ ცოცხალი ხარ ჩემო მოხუცო?
მეც ვცოცხლობ... ასე... და გამარჯობა...
ვხედავ საღამოს ნათელი უცხო
ციდან შენს ქოხზე როგორ ეშვება.
.
მწერენ, რომ თვალებს განგაშით ავსებ,
რომ მძიმე ფიქრებს ჩემს გამო აშლი,
მერე მალიმალ გადიხარ გზაზე
ძველმოდური და ფართხუნა თავშლით.
.
რომ ყოველ მუქ თუ მოცისფრო ღამეს
ერთ სურათს ხედავ ამდენი ხანი:
თითქოს დუქანში, ჩხუბისას მკლავენ
გულში გაყრილი ფინური დანით.
.
არაფერია, ძვირფასო! მხოლოდ
შემოგეჩვია მძიმე ბოდვები...
არა! არ ვლოთობ ეგრე უგონოდ,
რომ შენ არ გნახო, ვიდრე მოვკვდები.
.
მე ისევ შემრჩა სინაზე ძველი
და ისევ ისე ძალიან მინდა,
რომ მალე გაქრეს მუქი ნაღველი
ჩვენი დაბალი, მშვიდი ქოხიდან.
.
მე მოვალ, როცა რტოებაშლილი
ბაღის სითეთრე გაზაფხულს ითხოვს,
ოღონდ შენ ისევ ადრიან დილით,
როგორც რვა წლის წინ... არ გამაღვიძო...
.
არ გააღვიძო ის, რაც არ ახდა,
რაც უკვე აღარ მეოცნებება,
ძალიან ადრე დამჩემდა დაღლა...
ასე აეწყო ჩემი ცხოვრება!
.
ლოცვებსაც ნუღარ მასწავლი! მორჩა
ძველს დაბრუნება არ უწერია,
მხოლოდ შენა ხარ ჩემთვის ის ლოცვა
რაც შვებაა და რაც ნათელია!
.
ჰოდა, განგაშით თვალებს ნუ ავსებ,
ჩემს გამო მძიმე ფიქრებს ნუ აშლი...
ნუ გამოდიხარ მალიმალ გზაზე
ძველმოდური და ფართხუნა თავშლით...

        სერგეი ესენინი(ბაკურ სვანიძის თარგმანი)

წინა ლექსი ჯობდა:)

მეათე კომენტარს ვეთანხმები

ოდესმე გვტოვებს...მაგრამ არასოდეს გვღალატობს...

ემოცია გასაგებია, მაგრამ როგორც პოეზია, სუსტია!
ნუ მიწყენთ!
წარმატებები!

სურვილად კარგია,ლექსად...

უი, ეგ აღარ გამახსენდა :)

მეც დავეთანხმები დიმას და დედიკოს ღვთის წყალობას ვუსურვებ :)

ჟანრში სხვა მაინც მიგეთითებინათ :)

როგორც პოეზია სუსტია.

სხვა დანარჩენი პირადულია ყოველთვის.

მადლობა :) მოგიტევეთ :)

ტკივილი გასაგებია, თუმცა დიდი ვერაფერი პოეზია :)

მომიტევეთ

ამინ!

ღმერთი ჰფარავდეს შენს დედიკოს, შენც! :-*