დავხეტიალობ დღესაც ცივ ზღვაზე,
უფრო სწორად კი, ნაპირზე ზღვების
გამეორების სუნით გაჟღენთილს
მეიმედება ზღვისპირა კენჭი.

დავხეტიალობ და უძლურების გამო
მე ნელა, მაგრამ მე მაინც,
სულ უფრო მძაფრად ვეღარ ვგრძნობ ფეხებს
ვჩერდები მგონი ქვებთან და ქვევით...

გამეორების სუნით გალეშილს
როგორ მიკვირხარ, ნეტავ იცოდე,
ზღვაო, სულების ღმერთო გიპოვე
და დავჰიპნოზდი შენი ელვებით.

ვიცი, ვერ მხედავ ცეცხლისფერ თმებშიც,
სხეულს შემოსილს გამჭვირვალებით,
მაგრამ მე მაინც თავს შეგაყვარებ
და ვითარეშებ გიჟივით შენში.

და გიერთდები, ორივე ხელში,
ჩემი ორივე ფერადი კენჭით,
უტივტივებოდ და უნიჩბებოდ,
ბედნიერებით გემღვრევი ფსკერში.