თეთრი გედების საგალობელს ვუსმენ და მერე,
ცრემლით მევსება დაწითლებულ თვალების უპე
ნაცნობი ტანჯვის ადგილიდან იმდენი ვწერე,
რომ ცოცხალი ვარ მგონია და არ დავიღუპე.

ადგილ_ადგილ და ნაკარნახევ სიცოცხლეს ვგუდავ,
სიბრძნეს ვეძებ და ვერ ვიპოვე, რომ მომეძია
ხომ ვიქნებოდი გედებივით სპეტაკი მუდამ,
ხომ მექნებოდა ნაწამები ცის პოეზია.

ფართო თვალებში შევეჩეხე სურვილს გედების
და თეთრ სხეულზე ცივი ნამის დასხმა ვიგრძენი,
მერე შევეხე წინ არსებულ კედელს გოდების
და გამახსენდა ჩემი სულის სახლი ძირძველი,

ვინ ვარ? ან რა ვარ? უპასუხო კითხვების გროვას,
ვალაგებ ღია ფანჯარაში ქარმა გაფანტოს
თუ ვერ გავეცი პასუხი და ვერ მოვრჩი გლოვა,
მაშინ მზადა მაქვს დამბაჩა და ტყვია საფანტის.

მოკვეცილ ფრთებზე დავამთვარე ლექსის ალერსი,
აცვენილ ბილიკს ვერ გავყევი და ცრემლი ვწრუპე,
უცნობი ტანჯვის ადგილიდან ფიქრში ალესილ
განცდას ვებრძოლე და მგონია არ დავიღუპე..