შემეშინდა და გავაღე პირველი კარი,
სადაც ვიყავი მე, მე და ისევ მე
მაღალი, დაბალი და მივიწყებული მე
და მე, კიდევ ერთხელ და
ვნახე ოთახი, რომელიც იყო მთლიანად ჩემს თავში,
რომელიც შექმნა ჩემმა გონებამ და გარშემო შემოუშენა თავის ქალა
და გადააკრა სკალპი
და ვხედავ ათობით, ასობით და ათასობით საკუთარ ანალოგიას,
საკუთარ მეს,
რომლებსაც ვფუთავდი და ვარქმევდი მეგობრებს, მეზობლებს,
ახლობლებს, მშობლებს და ვაცხოვრებდი საკუთარ თავში
და ვესაუბრებოდი ჩემს თავს მათი პირით
და ამით ვამართლებდი ჩემს უსუსურობას
და ვხედავდი ხალხს, რომლებიც გამოვიგონე და გამოვკეტე ჩემში
და დავინახე ჩემი თავი პირველად, სრულიად შიშველი და შემცივდა

და გავაღე მეორე კარი
სადაც ვიყავი მე, მე და ისევ მე.
წითელი, თეთრი და შავი ტანსაცმელების
გროვა მეყარა წინ და ვარჩევდი,
რომ ჩამეცვა და გავმხდარიყავი ისეთი, როგორიც არიან სხვები,
რომ აღარავის გამოეშვირა ჩემსკენ თითი და არ ეთქვა:
- შენ უცხო ხარ ანუ მარტო და ყველაზე უფრო მარტო ამიტომ.
და ჩავიცვი შავი და მივეჩვიე.

და გავაღე მესამე კარი,
სადაც ვიყავი მე, მე და ისევ მე.
ახალგაზრდა, მოზრდილი და ხნიერი ხალხის
ხროვა იდგა ჩემს წინ და მეძახდა
და მიყვიროდა, რომ ახლა მე ვარ მათიანი და
ახლა უკვე ვიცი და მესმის და ვარ მათი ოჯახის წევრი.
ვიდექი ასე ერთხანს შემაღლებულზე და დავპატარავდი.

და გავაღე მეოთხე კარი,
სადაც ვიყავი მე, მე და ისევ მე.
პატარა დიდი და უზარმაზარი
ზარდახშა იდო ჩემს წინ და ვარჩევდი
და გავიწიე ყველაზე კარგისკენ და გამახსენდა,
რომ მე ვარ მათიანი და გავშეშდი და მივხვდი,
რომ ისევ უნდა მეთქვა უარი და ამერჩია უზარმაზარი,
რომ მქონოდა აღარაფერი და
რომ აღარავის გამოეშვირა ჩემსკენ თითი და არ ეთქვა:
- შენ უცხო ხარ ანუ მარტო და ყველაზე უფრო მარტო ამიტომ.
და ავიღე უზარმაზარი ზარდახშა მაშინ და დავიკარგე.

და გავაღე მეხუთე კარი,
სადაც ვიყავი მე, მე და ისევ მე.
შუშის, ხის და ბეტონის სარკეები იდგა ჩემს წინ
და ვარჩევდი და გავიწიე შუშის სარკისკენ და გავშეშდი,
და გამახსენდა რომ მე ვარ მათიანი და უნდა
ჩამეხედა სარკეში, რომელშიც გამოვჩნდებოდი ლამაზი და მდიდარი
და ჩავიხედე ბეტონის სარკეში და გავქვავდი.

და გავაღე მეექვსე კარი,
სადაც ვიყავი მე, მე და ისევ მე.
სიბნელე, სინათლე და სიცარიელე იყო ჩემს წინ
და ვარჩევდი და გადავადგი ფეხი სინათლისკენ
და გავშეშდი და გამახსენდა ის, რაც მახსენდებოდა აქამდე
და დავიხიე უკან, რომ ვყოფილიყავი მათიანი
და გადავაბიჯე სიცარიელეში და გავქრი.

და გავაღე მეშვიდე კარი
და გავახილე თვალები და მაინც გამოვჩნდი
მე, მე და ისევ მე, ისეთი, როგორიც ვიყავი ან
ისეთი როგორად ყოფნაც მინდოდა
და მიმოვიხედე გარშემო
და დავინახე ხალხი, არეული ერთმანეთში,
ჯგუფ-ჯგუფად, წრეზე მავალი,
შევხედე შიშით და გამახსენდა, რომ ეს იყო ოთახი,
რომელიც იყო მთლიანად ჩემს თავში,
რომელიც შექმნა ჩემმა გონებამ და გარშემო შემოუშენა თავის ქალა
და გადააკრა სკალპი.

და გავაღე მეშვიდე კარი და დავმშვიდდი.