უფრო რთული ხდება ახლა მოითმინო მოწყენა,
ცოტა მეტიც რომ ვთქვა, ყელში ამოვიდნენ ცრემლები,
ალბათ, ჩემს სოფელში ფრთები გაიშალეს ფოთლებმა,
მე კი ნაცრისფერი ნოსტალგიისაგან ვევნები.

დილა არაფერი, ღამეც არაფერი - რუტინა,
რბიან დღეები და სულში ფესვებს იდგამს ნაღველი,
გამცრის ყოველ ფიქრში, ნუთუ სამშობლოს არ ვუნდივარ?!..
ცივა მიუნხენში, ცა არ ჩანს საერთოდ, ვახველებ.

მხოლოდ კედლები მაქვს, ცარიელი ჭერი, სახლი კი
სიზმრებში ცოცხლდება, ვბრუნდები ბავშვობის კერაში,
მათბობს არაფერი, მართობს არაფერი, არც მიკვირს,
რომ ვეღარ ვენდობი ჩემი თავის გარდა, ვერავის.

მარტო მე და მე ვართ ახლა ერთმანეთის გამტანი,
ზოგჯერ ტკივილებზე ფერგალეულ მთვარეს ვუყვები,
სხვა რა დამრჩენია, გულით სამ საფიცარს ვატარებ:
ღმერთი, სამშობლო და დედა აქ არიან სუყველა.

ხან თრთოლვა ამიტანს, ხანაც მგონია, რომ გავქვავდი,
გამიცვდა ღიმილი, სიტყვასაც ნაკლებად ვიმეტებ,
რაც კი მინატრია, რაც მიოცნებია აქამდე,
წყალსაც წაუღია! ვსუნთქავ დაბრუნების იმედით.

                                                                    ემიგრანტის დღიურიდან