მე კარგად მახსოვს, იდგა მკათათვე
და ნარინჯისფერ თავთავებს ვსრესდი,
მოფრინდებოდნენ ჩიტები და ანგელოზები
და მილოკავდნენ ხელისგულებს მარილიანებს.
იდგა საღამო და რძის და პურის
თბილი სურნელი ჰქონდა მოცელილ
ხორბალს და მივხვდი, ვიყავი ქალი
და რომ სამყარო მეძრა მუცელში.

ვაკვირდებოდი ყოველ ფართხალს, ყოველ ჩამი-ჩუმს,
იფოთლებოდნენ მაშინ უკვე ჩემი მკლავები
და მე ვყვაოდი, როგორც მარტში ყვავის ვაშლის ხე
და ფესვებიც კი გავიდგი მაშინ მიწაში.
მიწას ჰქონდა მოტკბო სურნელი
და ოხშივარი ასდიოდა შენზე ფიქრების ,
მე , მზე და მიწა და თავთავით სავსე ყანები
ვიმეორებდით, როგორც ლოცვას, როგორც გაკვეთილს,
სამყაროს სუნთქვას და ქარში გაშლილ
თმებს ვატანდი მოკითხვას შენთან. . .…

შენ, როგორც ნავი გაშლილ ზღვაში, ან როგორც ღუზა,
თავმისაყრდნობად ეძებდი ნაპირს
და ყანის ღელვა ტალღებთან ერთად
იმეორებდა ჩვენს გულის წადილს.
გიწვდიდი მკლავებს, როგორც სანიშნეს,
ან როგორც აკვანს მშვიდი ძილისთვის,
მე მქონდა ძალა, რადან ვიშვილე
მოხეტიალე ყველა ყმის ნება
და დიდხანს, დიდხანს მშვიდად გიცდიდი. . .…

მე მქონდა ძალა-ფესვით მიწაში
და ცაში აჭრილ ნატვრის ტოტებით,
მოფრინდებოდნენ ჩიტები და ანგელოზები
და ჩემს მკლავებზე იკეთებდნენ ფერად ბუდეებს
და მე ვიყავი სულ ყველაზე ლამაზი,მაშინ,
რადგანაც მუცლით მთელ სამყაროს დავატარებდი.