მომენატრე!
ახლა ისე მომენატრე,
ვით ჩიტუნას,
ფრთამომტვრეულს,
აღმა ფრენა,
მორევამდე,
ნოსტალგიის მორევამდე,
იქნებ, შენით დამეუფლოს
აღმაფრენა.

ამ ქაოსის,
არეული გზების მიღმა,
ოცნებაა არსებობის
თვითმიზანი,
რომ იცოდე,
მე ყოველი შენი სიტყვა,
ცისგანდამოუკიდებლად,
მიქმნის ამინდს.

მომენატრე!
ახლა ისე მომენატრე,
ვით ჩიტუნას,
ფრთამომტვრეულს,
აღმა ფრენა,
არ მადარდებს,
თუნდაც მგოსანს არა ვგავდე,
პოეზიაშია ჩემი
გადარჩენა.