ჩუმად ვიდექი შენს სასთუმალთან
ღამით მოვედი, ვარდებით ხელში,
მე შენს იმ სიზმრად მინდოდა ყოფნა
ლამაზ ღიმილად რომ იქცა შენში.

ჩუმად გიმზერდი, ისე, შორიდან,
შენი ტუჩები ვნებით იწვოდნენ,
შენც მარტო–მეც და სხვა ყველა ერთად
დროს ატარებდნენ და არ იცოდნენ...

ის, რომ ვარდებმა დახარეს თავი,
ის, რომ წაართვი გვირილებს ფერი,
ის, რომ ეკლებით გულზე დამკაწრე
და შენს წინ ვდგავარ ცრემლებით სველი.

სად გაქრა გრძნობა! როდის დამტოვა!
იქნებ არასდროს ყოფილხარ ჩემი!!
რად მენატრები თუ არ მიყვარხარ,
შენ რაღად გძულვარ! არ მესმის შენი...

იქნებ სიყვარულს ვერც შენ გაუგე,
კარგო შენამდე მოსვლა მაცალე!
თორემ ცხოვრების თამადა ვდგავარ
და ეს სასმისიც ვეღარ დავცალე...

ნაცრისფერ ქუჩებს ერევათ ბინდი,
მოლურჯო ნისლის დაეშვა ფარდა,
ხომ იცი კარგო, გულს ვერ უბრძანებ
ვერ შევიყვარე სხვა, მე შენს გარდა...

მშვენიერია როცა უყვარხარ,
როცა სიტყვებით გეფერებიან,
როცა სიკვდილის უფლება არ გაქვს,
როცა იცი, რომ სადღაც გელიან...

მაგრამ ძნელია, სულ მარტო ყოფნა,
ყოველთვის, ყველგან თავი დახარო
უხმოდ გაუძლო სხვების დაცინვას,
ძნელია,ცრემლი  აღარ დაღვარო...

მე ამით ვცოცხლობ, მე შენ მიყვარხარ
მოგონებები შემომრჩა ძველი,
მე ვერ ვივიწყებ ღმერთს და შენს თვალებს,
შენზე ვფიქრობ და თან სიკვდილს ველი.