კოდორს, თრუსოს და მამისონს,
ნისლად კმეული ვედრება,
არ გემეტებათ სასხვისოდ.
არც ოდეს გაგემეტებათ,
თქვენ ჩემო ქერა ცხენებო!
მთის გზას შემდგარნო ფიქრებად.
თქვენებრ ვერმონასვენები,
თან წამიყვანოთ იქნება.

იქ საცა მწვანე მოლია,
მარადი, შეუნაპირი;
ჭილყვავთა ვერდასადგომად, ვერდასაბუდად იქცა ცა;
იქ საცა მომიგონიებთ.
გზად გამიყოლეთ, დამპირდით!
ძნად მლოცველ თავთუხს ლაციცით შევავლებ ხელებს იქ საცა...

მზის სურნელება ყვავილობს,
მთაში, თქვენს სადგომ მინდორში.
მთიები სადღეხვალიო,
მე თქვენთვის გავამედროშე.
გულჯანყიანნო ვით ხალდე,
გულჯავრიანნო მცირეოდ.
უუნაგიროდ გაგზარდეს
ჯვარისწინამ და ლილეომ

თქვენ! ჩემო ახტა ცხენებო!
მთის გზას შემდგარნო ფიქრებად.
თქვენებრ ვერმონასვენები
თან წამიყვანოთ იქნება.

იქ საცა...