მე დასაწერად ერთი ლექსიც უკვე მეყოფა,
მე დასათრობათ ჭიქა ღვინოც მოფნის ხანდახან,
მე საყურებლად ეგ თველებიც მაარსებებნ,
ჩემს სულს ყოველთვის ასულდგმულებს შენი დანახვა...
ზოგჯერ სიჩუმე მათქმევინებს უფრო მეტ სათქმელს,
ბევრჯერ უარით ვეთანხმები აზრებს,ნათქვამებს,
მცივა ცხელი მზე ზღვის ნაპირას ქვიშას რომ ათბობს
და ისე მიყვარს,როგორც მინდა რომ დღეს მიყვარდეს.
მე ვტირი მაშინ,როცა გული ზეიმობს მკერდში
და ვიცინივარ ცრემლის ნაცვლად ტკივილიანი...
შევიგრძნობ მაშინ,როცა თითქმის არც კი არსებობს
და იგნორია როცა ვხედავ ჩემი მიზანი.
ღარიბ–ღატაკი,მშიერი ვარ როცა ბევრი მაქვს,
არავინ მახსოვს ყურთასმენაც მაკლდება წამით,
როცა ძლიერად გეჩვენებით სისუსტე მტანჯავს,
ეს ნიღაბია შერჩეული ადმიანის...
დღის სინათლეზე ვხედავ სიზმრებს ფერადს ხან კოშმარს,
ღამე კი ვდგები რეალობის განცდის პირისპირ,
მე მიყვარს მაშინ,როცა ხალხი მიკრძალავს ამას
და მესმის ისე,როგორც არის ეს თვითმიზანი.
მაინტერესებს ნაცნობები,უცნობებს ვინდობ,
ნაგავში ვეძებ ხშირად რაღაც წმინდა ნაწილებს,
შემთხვევით დასჯილს გაურკვევალდ ვცემ მაშინ პატივს
და დიდკაცობის ალიბს ვამსხვრევ,ბინძურ სამხილებს.
ტყუილში ვქექავ სხივს სიმართლის, რაიმე მარცვალს,
მე იქ ნაპოვნი ეს სიმართლე უფრო მახარებს,
სამართალეს ვებრძვი,რომლის მიღმა წარსული მარხავს,
ფორმალობები კარგიც,ცუდიც,ჩემს ტვინს აგიჯებს...
მე დასაწერად ერთი ლექსიც უკვე მეყოფა,
მე სათქმელს იცით? უსიტყვოდაც ვამბობ ხანდახან,
ამ სამყაროში უმეფობა მინდა მეფობდეს,
სხვის სათქმელს სხვები არ ამბობდნენ ასე ამაყად..