სადღაც კვლავ კვეთენ ქუჩები იქეთ,
მე გადაკვეთის ადგილას ვდგავარ,
ხო სადგაც ვდგავარ და ახლა ვნანაობ,
ცრემლებს რომლებიც არ გადმოვარდა...
უფალო ვწუხვარ,რომ მტკივა გული,
უფალო ნაბიჯს ვწუხვარ უაზროს,
ადამიანურ ცდუნებას ვყვები
რომ მიწიერი სისუსტე მართობს.
უფალო ვწუხვარ ამ სულის წრილას,
ყოველს შოლტს ვწუხვარ მე რომ დაგარტყი,
და ყვავაილების გვირგვინის ნაცვლად
ვწუხვარ კოველდღე ეკალს რომ ვწნავდი.
მაგრამ წუხილი საკმარისია?
ან სინანული წუხილით ჩნდება?
კითხვებს გისვამ და პასუხებს არ გთხოვ
ეს ტკივილებიც ფორმალურია...
სადღაც კვლავ კვეთენ ქუჩები იქეთ,
დასანანაია,რომ მხოლოდ სადღაც,
მე დღეს იქ ვდაგვარ და არა მარტო
ადამის მოდგმაც ჩემს გვერდით აქ დგას.