რად შამამიჩნდი, ვაჟაუ,
ქარივით შარახვეტია,
კაცი შენფერი აშარი,
სხვა არ მინახავ მეტია.

ფერად-ფერადი სიტყვებით,
სულს რომ მიყვავებ მე ტიალს,
არკი გეგონოს, ბოლომდის,
თავს დამახვიო რეტია.

სულ აღმა-დაღმა დადიხარ,
ფეხი შინ არ დაგეტია,
აჭრილხარ, აღარ ღვინდები,
არც როს მოიშლი ხეტიალს.

მამშორდი, სულ არ მადარდებს,
თორღვა გქვია თუ ბერდია,
მე შენნაირებს არ დავდევ,
ლექსშია ჩემი ბედია.

*******************************************

გამოგყოლოდი, ეს გული
არ შამრჩებოდა მკერდშია...
ლოდინში გასულ ცოლობას
ეულად ყოფნა მერჩია.