ნათლიდედ, მომხედე!
სიტყვა მაქვს სათქმელი.
სულ ერთი წუთით მოსწყვიტე მზერა
შენს ყვითელ წიწილებს,
შემოდგომამდე ჯერ არმისულებს.
ნათლიდედ, დამინთე მეც
თაფლის სანთელი.
გააღე სარკმელი -  სოფელს
მოჩვეული, გაუხედნავი ნისლები
შემოუშვი იმ ოთახებში,სადაც
ჩვენ გვძინავს.
სადაც ლამფის ალი ჭინჭების გროვის
ჩრდილისგან კედელზე-
ხან აცახცახებულ მუმიას აკეთებს,
ხანაც სასახლეში ჩასვენებული
უკბილო მოხუცის გვამი გვიღიმის.
ჩვენც გვეშინია, ვძრწით შიშისაგან.
ნათლიდედ,
მომხედე! სიტყვა მაქვს სათქმელი.
ეზოდან ნუ გახვალ, სულ ერთი წუთით
გადადე ეგ შენი მეზობლის საცერი.
ნუ შემაშინებ, ნუ მეტყვი,
რომ ძველი საყდრის  თაბუთებიდან
ამოიხედეს,
ამოვიდნენ,
ახლა ჩემს ზურგთან
დგანან და... მელიან.
ნათლიდედ, იცი შენ!
მეშინია უკან მიხედვის.
მაგრამ წინაც რომ ვერ ვიყურები?!
დავშინდი, ნათლიდედ,
შევუკრთი ცხოვრებას.
ხომ გახსოვს?!
არ გახსოვს?
სრულიად შემთხვევით
ჭიანჭველების ბუდე რომ მოვძირკვე
სიმინდის ყანაში.
დადიოდი და იცინოდი,
ჭიანჭველების ნაკბენზე მეტად
იმ შენმა სიცილმა დამსუსხა,
ნათლიდედ.
მას მერეც რამდენი, რამდენჯერ,
რამდენად მოვთხარე-
იგივე მივიღე პასუხად -
დავშინდი,ნათლიდედ,
შევუკრთი ამ ყოფას,
როგორც თუნუქის სახურავებზე
სინდიოფალების თავდასხმა
მაფრთხობდა.
ნათლიდედ,
არ გესმის?!
აქ მაცილს მარქმევენ.
მომხედე,
მომხედე...
დამინთე სანთელი!