რთულია ხანდახან აქ ცხოვრება,
როდესაც ფერი ეკარგება შემოდგომას და ქუჩები კი,
ქუჩები როგორც კონტრასტულად ჩატეხილი უაზრო კადრი
ადგილზე დგანან.

რთულია ზოგჯერ აქ ცხოვრება,
როდესაც ჰაერი არ გყოფნის და
ამ დროს გრიგალი ატრიალებს მთელ შენს ქალაქს:
კორპუსებიან, ხეებიან, ადამიანებიანად მიწას წყვეტს და
ჰაერის დიდ გორგალში მიაქანებს.

რთულია ხშირად აქ ცხოვრება,
როდესაც აცნობიერებ რომ ქვეყნად ყველაფერი მარტივია
შენი ჭირვეული განწყობების გარდა
ან კი პირიქით, უფრო პირიქით.

რთულია ყოველთვის აქ ცხოვრება,
როდესაც დილით ახალგაღვიძებული
კონტრასტულად უაზრო კადრივით გახევებულ გაცრეცილ ქუჩას გაჰყურებ
სიზრებიდან გამოყოლილი ფერადი ხედვებით.
ცაზე ჩამოკიდებულ მზეს ვერ ხედავ
და ჰაერის ბურთში გახვეული –
ადამიანები, სახლები, გზები ერთნაირად კივიან ქარის ხმაზე.

შენი მშვიდი თვალები კი ფინჯან ჩაის დაჰყურებს
და ფიქრობს:
რა მარტივი ვარ ღმერთო ჩემო,
რა მძიმე ვარ რომ ქარმა ვერაფრით დამძრა
და რა მსუბუქი, რომ შემიძლია ვერაფერს ვგრძნობდე.