ზურგს უკან
კბილები გაილესეს,
მე ვფიქრობ
რატომღაც აკაკიზე,
ყოველდღე
ყოველი კაი  ლექსი,
”მეგობარ
პოეტებს”
მაკარგვინებს...

ლექსით ვარ
ყველაზე უმდიდრესი,
რითმები
ზოდებად ლაგდებიან,
”ძმები” კი
სრულიად უმიზეზოდ
მტრის გათხრილ
სანგრებში მაგრდებიან...

***

შენიღბულია ისევ
დარბაზი,
ისევ ღიმილი
მტკივა ბაგეზე,
და შიშით ხელში,
როგორც ჯამბაზი,
ისე გავდივარ
სიტყვის ბაგირზე...