ეზო ქარშია. დღეებს მობეზრდათ
შენი დაღლილი სახის ყურება,
აღარ მიჰყვება ბილიკს ღობესთან
ბავშვობა, მარტივ ნაფეხურებად.

თვალებით იჭერ ნატვრის ნანგრევებს,
სხვა მხრივ არ ძალგიძს რეაგირება,
და ოცნებების მწვანე ლანქერიც
კალაპოტისკენ მიედინება.

კვლავ უთავბოლო წლებად გროვდები.
ფერიებს თოთო ყურძნის მტევნებით
თრობის შიში აქვთ... შენი ცოდვები
კი, ბერდებიან მიუტევებლად.

გასვლია ძველი ხიბლი იმ სურათს,
მეეზოვე რომ ქალაქს ალაგებს,
ყელში გაჩხერილ ჰაერს, მისნურად,
მელნით ფურცელზე ალაპარაკებ.