გარეთ  ქუჩები მიყვებიან  დღეებს მხარდამხარ,
ცაში სხივების გუბეები შრება და მალე,
ხვდები,გახდება მომავალში “აწმყო“-  „ხანდახან“,
უიღბლობისგან ხასიათი თუ არ დამალე.
თვალებში წვიმის ანარეკლი გაქვს და გეტყობა,
თითქოს ხელებზე გილაგია ქვეყნის ავ-კარგი,
ასეა მუდამ,იმეორებ :“რა გაეწყობა,
მოთმინებასთან ერთად თუკი  შვებაც დავკარგე“.
შენ  შეგიძლია,როცა სხვა გყავს იყო მაშინაც
თავთან სულ მარტო,ვერ გახვიდე გარეთ სახლიდან,
მერე კი იგრძნო,უსხვისობამ რომ შეგაშინა
და ისევ ისე,ძველებურად,ისევ ახლიდან...
სული კი როგორც ნესტიანი,ბნელი მიწური,
ვერ ამოიშრო  საძირკვლიდან სველი განცდები,
თუ ერთი დღისთვის  ბრძოლის ძალა  ამოგეწურა,
ხვდები წინასწარ-მომავლისთვის უკვე მარხცდები.


23.12.2011