მე არ გატარებ ლაშქრობებში
და არ ვიცოცებ შენთან ერთად კლდეზე,
არ დავიყვირებ ქუჩაში შენს სახელს
და არც მაგიდაზე შემოვაწყობ ფეხებს.
ვივლი ცოტას და ვიჯდები დიდხანს.
გამოგამწყვდევ გამჭვირვალე შუშის  კედლებს შორის
და ჩაგაცმევ ,,ზიზია" კაბას,
შენ კი დამიყვირებ - ,,იდიოტო! მე ბიჭი ვარ."
ჩამოვადებ ქუთუთოებს ასანთის ღერებს,
დაგაკვირდები სისხლის ჩაქცევამდე,
გულ-სისხლძარღვთა ვარიკოზულ დაავადებამდე,
და სად არის შენი თავისუფლება?
შუშის იქეთ თუ აქეთ?
მე კი გეტყვი, რომ ის არ არსებობს.
არსებობს მხოლოდ მაკიაჟიანი ჰეტეროსექსუალი თოვლის ბაბუა,
იგივე სანტა,
რომელიც ჩვენს შვილს ახალი წლის ღამეს
მოუტანს ჩვენივე ნაყიდ ცვილის ფანქრებს.
- ,,ეს დედაა, ეს კი მამა, ეს დედამიწა", - ამბობს ის.
ზუსტად მერამდენე დღეს გადადის ბავშვი ბავშვობიდან მოზრდილობაში?
მე ოცდაორი წლის ბავშვი ვარ.
ყოველდღე ვხვდები ჩემი ასაკის მოხუცებს.
ისინი არ ტირიან და არ ჭამენ კამფეტებს,
თავზე დამრიგებლური ტონით მისვამენ
ბინძურ ხელისგულებს და მეკითხებიან
-,,როდის უნდა გაიზარდო"?
ჩამესმის შენი ხმა
- ,,იდიოტო, გაზრდა არ გაბედო"!
მე ერთადერთი შეკითვა მაწუხებს მხოლოდ:
- რატომ ვარ იდიოტი?