ბეღურასავით შეყუჟული
ვიდექ შენს მხრებქვეშ,
მაისის მთვარე
გვიკოცნიდა თმებს, _
ნაერთფერებს.
გავცდით ხეივნებს,
გაზაფხული მღეროდა ჩვენზე,
ფოთლები _ წამებს,
სიო _ სიტყვებს,
გზა ჰგავდა ხეებს.
მივუყვებოდით
გულთბილ ბილიკს
ნაბიჯით ლაღით,
და მხოლოდ ჩვენთვის
იმეტებდა
კესანე სურნელს,
ცა იყო საღი,
ერთურთს ისე ვავსებდით,
ვგავდით,
როგორც ზღაპარში...

გამეღვიძა... მეძინა, თურმე...

შენ ზიხარ, ალბათ,
ფიქრივით ან ჩემსავით მარტო,
ბაგეშეკრული,
მოგონებით დროს ეჭიდები.
და ისე მნატრობ,
გაზაფხულზე შინდაბრუნებას,
როგორც ელიან და
ნატრობენ-ხოლმე ჩიტები.
მაგრამ, მე ბეღურასავით ვარ,
აქვე, სულ ახლოს,
ისე ახლოს რომ,
შემიძლია გიგრძნო თითებით.
და ჰაერივით,
იმედივით,
ოცნებასავით,
ასე, უბრალოდ, _
არსებობისათვის მჭირდები...