სამშობლოს მტერი მრავალი,
გარშემო მუდამ ეხვია,
სისხლისმწოველი მტარვალი,
რამდენჯერ შემოგვესია.

გვჩეხდნენ, გვლეწდნენ და გვანგრევდნენ,
და ვერ ძღებოდნენ ტიალნი,
ქვას არ ტოვებდნენ ანგრევდნენ,
რამდენი? მოგვცეს ზიანი.

ღალატი ბევრჯერ მზაკვრული,
ცრემლი ღვარებად გვადინეს,
სისხლით მოგვირწყეს მამული,
ვაზი ობოლი ატირეს.

და რა ეგონათ მძარცველებს?
გაგვასწორებდნენ მიწასთან,
ღმერთი ლოცავდა ქართველებს,
ბრძოლაში შენამტკიცართა.

კერიასთან, თუ გუთანთან,
ხელში სულ ხმალი გვეჭირა,,
სიცოცხლის ბრძოლით გათანგულთ,
სიცოცხლე წამად გვეღირა.

ყოველთვის ერთი იმედით,
ცოცხლობდა ყველა ქართველი,
სანთელს ანთებდა სახელით,
მამული ჩვენი მსახველი.