მამას წყლიანი თვალები ჰქონდა,
თბილი ღიმილი და გამოხედვა.
ყოველ წელს,თვეს და დღეს, კარზე მომდგარს,
ვითვლი თითებით
და აღმოჩნდება,
რომ აღარც არის რამ დასათვლელი,
გადასანახი,
ან დასანახი-
მისი  თვალების თბილ ხედებიდან.

მამაჩემს სველი თვალები ჰქონდა.
და ისიც გაქრა,
როგორც სუნი და როგორც სითბო
იმ პერანგიდან,
ურომლისოდაც, კიდევ დიდხანს ვერ ვიძინებდი.
იმ პერანგს მამის სუნი ჰქონდა,
მისი მკლავები-
ჩემი მკურნალი.

გაქრა...და შემდეგ, სიზმრად მოსულმა
თავის სკამზე რომ მიმიჩინა ჩემი ადგილი_
მისი ცრემლები - მე გადმოვისხი.
სითბო კი– ვეღარ.
მე კი, დავპირდი
სულ და ყოველთვის ის ვიქნებოდი-
ვინც მას ვუყვარდი.

მამაჩემს სველი თვალები ჰქონდა.