სტროფებშიც დამღალეს სევდის მოტივებმა,
ბებერი ჭადარი ვერ ებრძვის ტეტანუსს,
გაფრენილ ფოთლებზეც ვეღარ მეტირება,
ღრუბელი დაჟანგდა (ნაგლეჯი მეტალის)

განწყობა?! ზედმეტად არაპოეტური
(ან იქნებ ყველაზე მეტადაც _ !) ამ ლექსში,
სიმშვიდის ნარჩენი, ალბათ, მოვიმდურე
უმთვარო ღამეში მთვარეულ თარეშით.

სხეული გაურბის სულს, როგორც კეთროვანს,
მობეზრდათ ისრებსაც ჯირითი უმიზნო,
ხელს იბანს დრო (თავად უცვლელი მედროვე)
და მორიგ სარფიან ვარიანტს უმიზნებს.

მოგონილ ფრთებივით შემძულდა ფერებიც
უფერულ დღეთა და ვნებდები ფორიაქს,
(ზოგს ეს სტროქონებიც შემოემღერება)
გრძნობები?! ჰო, ეგეც გამონაგონია...

სადღაც ტორნადოა (ქარიშხლის ნაფაზი)
სივრცეს დაეკარგა სიშიშვლის ეფექტი,
ტერფებით ვაბიჯებ საკუთარ ნერვებზე,
და ვეღარც სიგიჟეს აღვიქვამ დეფექტად.