ხო, არ ჩავკეტე კარი,
სანთელიც არ დამენთო,
არ იცი, ასე დაღლილს,
ძილი მიჭირდა ერთობ.

უცქირო ხაზთა ქრობას,
დაისის ბნელში წიწვებს,
რომ ჟღერადი ხმა თრობას,
შენთან მსგავსებით იწვევს.

ცოდნა: რომ ხსნის გზა არ ჩანს,
რომ ცხოვრება ჰგავს ქვესკნელს!
ო, მე მჯეროდა მართლა,
რომ უკან მოსვლას შესძლებ.





Ах, дверь не запирала я,
Не зажигала свеч,
Не знаешь, как, усталая,
Я не решалась лечь.

Смотреть, как гаснут полосы
В закатном мраке хвой,
Пьянея звуком голоса,
Похожего на твой.

И знать, что все потеряно,
Что жизнь - проклятый ад!
О, я была уверена,
Что ты придешь назад.