- მტკივნეულია, კარგო, როდესაც,
მიწას ფესვები ღრმად ჩაეზრდება, -
მტკივნეულია, კარგო, როდესაც
ხერხის ქვეშ ორად იპობი თავად.
გულის ჭრილობა არ შეხორცდება,
დაიღვენთება წმინდა ცრემლებად
გულის ჭრილობა არ შეხორცდება, –
დაიღვენთება მდუღარე ლავად.

– სანამ ვიცოცხლებ, შენთან ვიქნები, –
სული და სისხლი არ დაშორდება, –
სანამ ვიცოცხლებ, შენთან ვიქნები –
ტრფობას ხომ ბინა სიკვდილთან უძევს.
თან წაიყოლებ ყველგან ფიქრებით –
თან წაიყოლებ, კარგო, ოცნებად, –
თან წაიყოლებ  ყველგან ფიქრებით
მშობლიურ მიწას, საყვარელ ფუძეს.

- მაგრამ თუ თავს ვერ დავაღწევ ოდენ
განუკურნებელ სიბრალულს მწვავეს,
მაგრამ თუ თავს ვერ დავაღწევ ოდენ
სიცივესა და სიბნელეს უკუნს?
- განშორებას ხომ შეხვედრა მოსდევს,
არ დამივიწყო, ძვირფასო, გწამდეს,
განშორებას ხომ შეხვედრა მოსდევს,
მე და შენ – ერთად ვბრუნდებით უკან.

- მაგრამ თუ გავქრი უკვალოდ სადმე –
როგორც პატარა სხივი სინათლის, –
მაგრამ თუ გავქრი უკვალოდ სადმე
ვარსკვლავცვენისას, კვალდაკვალ მყისვე?
- შენთვის ვილოცებ მუდამდღე აქ მე
რომ არ დაგებნეს გზები მიწამდე,
შენთვის ვილოცებ მუდამდღე აქ მე
უვნებელი რომ დაბრუნდე ისევ.

გაბოლილ ვაგონს მიჰყავდა რწევით,
უსახლკარო და მორჩილი ბედის,
გაბოლილ ვაგონს მიჰყავდა რწევით,
ზოგჯერ ტიროდა, ნახევრად თვლემდა,
როდესაც დამრეც ფერდობზე ზევით
შემადგენლობამ იცვალა გვერდი,
როდესაც დამრეც ფერდობზე ზევით
რელსებს ხმაურით მოსცილდნენ თვლები. 

ზეციურ ძალამ დასძალა მიწა,
ერთი ხელმოსმით ყოველი მოსრა,
ზეციურ ძალამ დასძალა მიწა
და მიწიერი ასტყორცნა ხელად.
და ვეღარავის ვერაფრით იცავს
დაპირებული მშვიდობით მოსვლა,
და ვეღარავის ვერაფრით იცავს
შორით ლოდინით გაწვდილი ხელი.

ვინც გულით გიყვართ, ნუ დაშორდებით,
ვინც გულით გიყვართ, ნუ დაშორდებით,
ვინც გულით გიყვართ, ნუ დაშორდებით,
შეესისხლხორცეთ დღისით და ღამით, -
თითქოს ბოლოჯერ ემშვიდობებით,
თითქოს ბოლოჯერ ემშვიდობებით,
თითქოს ბოლოჯერ ემშვიდობებით,
როდესაც უნდა წახვიდეთ წამით!