ვუყურებ მორიგ პირმშოს
ჩემი ფსიქიკური აშლილობის,
დაღლილობის,
უაზროდ, არაფრისგან,
რომელიც ცარიელი ფურცლების
დრამად იქცა.
(ჩეუმად წაიკითხე)
ნესტიან ოთახს მიღმა
კედლებს ყურები აქვთ,
მარტმა გადამრია.
ყავით, სიგარეტით, თვალში სისხლჩაქცევით,
ღამის დარაჯი ვარ, ბოლო მოჰიკანი,
ცოტაც რომ შემეძლოს........
წყურვილს მოვიკლავდი ალბათ სამუდამოდ,
წყურვილს უძილობის,
დღეებს უსულობის,
სკივრში ჩავამწყვდევდი,
გულში უგულოებს მიწას დავაყრიდი,
ვხედავ ამ კედლებში
წლების ანაბარა,
უკვე გა(და)ვგიჟდი.
ახლაც ფანჯრის მიღმა
სტვენა ნერვებს მითხრის,
ფიქრის მეეზოვე
კოხტად, ცივი ხელით,
ავსებს ნაგვის ურნას,
ჩემი განანცდევით