ჭექდა, გრგვინავდა, ქუხდა, ელავდა,
ბარდნიდა ან ცრიდა, ან თოვდა, ან წვიმდა,
მაგრამ არ იყო არც ცა, -არც მიწა,
-არც თოვლი, - არც ქარი, - არც სეტყვა, - არც წვიმა,
როცა გამორთო ტელევიზორი.
ღამეა შორი, ახლა უფრო ახლოა მთვარე,-
ღია აქვს პირი აპოლონს და ხახა - სავსე მტვრით.
მშრალი ხველებით ჰიუსტონის არჩეულ მხარეს
ჯდება. … და ნანობს:
-ჰმ, ახლა ვრწმუნდები გოლფის ბურთია
დედამიწა, -  თანაც ცის ფერი
და გალაქტიკის ცენტრში შავ ხვრელთან
დაუწერიათ: “დროშები ჩქარა!” –
კვდება წუწუნით, რომ დაავიწყდა…-
-მიეცით ჯოხი!

მე მარტოობა როგორც შენ კარი…

ნილ არმსტრონგის (ანუ “მე”) მოგონებიდან

მე მარტოობა, როგორც შენ კარი… - მოვიხურე
და ჯიბეებში ხელების ნაცვლად ჩავიწყე  შენი
მონატრება, მაგრამ არც თუ ისე დიდი ხნის წინ,
რადგან მთვარეზე, ჯერ ისევ არავის დაუდგამს
ფეხი.
მეხი,-
წვიმების სეზონი ტროპიკულ სარტყელის
ურნაში აგდია და ისე წვეთავს აზიის
რუკაზე, მე კი უთუოდ ვიხსენებ რამე კარგს,
მაგალითად ჩემს თვალებზე შენ დაღვრილ სიყვარულს,-
მლაშეა მკვდარი და მლაშეა ჩემი ცრემლების
ზღვაც,
თითქოს ცრემლებით სავსე ტაშტში მეწყოს ფეხები,
როგორც ღმერთს - ზღვაში,- სოდომის, გომორის გოდებად,
მე ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ ჯიბიდან ვიღებ მხოლოდ
შენს მონატრებას, ჩემი ხელებით და ვკითხულობ:
ვინ წერს ოცნებას, ან ვინ არის ვინც მერე წაშლის
და ვისვრი თაბახებს დაკუჭვის შემდეგ ურნაში
ნაგვის.
ვგრძნობ, ახლა ისე ვაკლივარ ყველას, რომ  უზომოდ
ყველა მაკლია,
და მხოლოდ ამიტომ ან, არა მხოლოდ ამიტომ
ავდგები და გავალ ქარში ორმოც სიცხიანი,
არადა ვიცი, Drug-Store_ის Wall_ზე როგორც გუშინ,
კვლავ ეწერება: “ღიაა - გთხოვთ დახუროთ კარი!”