მე ხუთის ვიყავ, ექვსის ის იყო;
ჯოხებს ვკაზმავდით როს საჯირითოდ.
ის - შავი, თეთრი - მე, - მახსოვს მაშინ,
მუდამ მიგებდა ომის თამაშში;

ბახ ბახ, აი დამჭრა და
ბახ ბახ, დამცა მიწაზე,
ბახ ბახ, საზარელი ხმა,
ბახ ბახ, მომკლა ჩემმა ციცქნამ მე.

ვითვლი სეზონებს, დროა სხვა ფერის...
გავიზარდე და დავარქვი "ჩემი";
ისიც ღიმილით მუდამ იხსენებს:
"გახსოვს, ვკაზმავდით საომარ ცხენებს?"

ბახ ბახ, მე შენ დაგჭერი,
ბახ ბახ, შენ ძირს დაეცი,
ბახ ბახ, ხმა საზარელი,
ბახ ბახ, ვითომ ხელში მაკვდები.

მუსიკა უკრავს და ხალხი მღერის
ჩემთვის კი რეკენ ტაძრის ზარები.

მან მე დამტოვა ბედის ამარა,
ვცრემლიანდები სულ წარამარა.
მან არც კი მითხრა: "მშვიდობით კარგო"
ტყუილისთვისაც არ დაკარგა დრო...

ბახ ბახ, აი დამჭრა და
ბახ ბახ, დამცა მიწაზე,
ბახ ბახ, საზარელი ხმა,
ბახ ბახ, მომკლა ჩემმა ციცქნამ მე.



I was five and he was six
We rode on horses made of sticks
He wore black and I wore white
He would always win the fight

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down.

Seasons came and changed the time
When I grew up, I called him mine
He would always laugh and say
"Remember when we used to play?"

Bang bang, I shot you down
Bang bang, you hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, I used to shoot you down.

Music played and people sang
Just for me the church bells rang.

Now he's gone, I don't know why
And 'till this day, sometimes I cry
He didn't even say goodbye
He didn't take the time to lie.

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down